Geboortefotografie Den Haag

Geboortereportage in Den Haag | Joëlle

Soms zijn er van die verhalen die je direct grijpen, echter dat besef ik nog niet wanneer de deur van de Haagse eengezinswoning open gaat en ik een prachtige jongedame zie staan. Met dikke buik, dus ik ben weer op het juiste adres. Op één of andere manier is het toch elke keer weer een geruststelling om een dikke buik achter de voordeur vandaan te zien komen. Geen idee waarom eigenlijk. Als we even later met z’n drieën aan de thee zitten (die 3 theepotjes op het dienblad zien er zo gezellig uit) vertelt Martha dat de reis naar deze zwangerschap er één van 6 jaar is geweest.

Voorzichtig vraag ik of ze er wat meer over wil zeggen en Martha vertelt dat het 5 IUI’s en 3 IVF pogingen heeft gekost voordat ze zwanger raakte, terwijl er eigenlijk geen fysiologische redenen waren aan te wijzen. Bij de derde IVF poging bleken er complicaties te zijn waardoor deze poging eigenlijk niet door zou kunnen gaan, maar Martha was standvastig en stond erop dat men deze poging toch doorzette. Even zit ik verbluft voor me uit te kijken en ontbreekt het me aan woorden. Wat een emotionele reis heeft dit stel er al op zitten! Martha vertelt verder. Al snel na de terugplaatsing zei ze tegen haar man Magdy dat ze het gevoel had dat ‘deze baby bij hun zou blijven en dat het een baby-girl zou zijn’. De zwangerschapstest een aantal weken later bevestigde haar gevoel. Wat dat betreft is die vrouwelijke intuïtie toch een bijzonder fenomeen. Magdy wist niet dat Martha al een test had gedaan en was dan ook volkomen verrast toen hij ineens een volledig versierde kamer binnenstapte. Martha had een soort van prieel afgehuurd behorend bij een hotel en deze hing vol met roze en blauwe ballonnen en slingers. Vervolgens had ze manlief met een smoesje meegelokt. Alles was tot in de puntjes geregeld, zo had Martha ook een fotograaf/videograaf ingehuurd die het geheel zou vastleggen. De binnenkomst van Magdy is op film gezet en vol trots laat ze me deze zien. Magdy’s verbazing was uiteraard groot en op het filmpje was heel goed te zien dat het even duurde voordat het besef volledig tot hem doordrong.

Wat gun ik dit jonge stel hun wondertje. Ik vraag haar hoe ze bij mij terecht is gekomen en Martha vertelt dat ze mijn persoonlijke verhaal had gelezen en ze meteen wist dat ze mij wilde als geboortefotograaf. Ze had toen nog geen foto gezien. Wow, wat een compliment. Ik begrijp hoe belangrijk deze geboortereportage voor dit stel moet zijn en ik kijk er enorm naar uit om deze geboorte voor hen te mogen vastleggen. Martha geeft aan dat het hopelijk nog even duurt, want hun dochter is aan de kleine kant en moet nog even groeien…

1 week voor de uitgerekende datum krijg ik een bericht van Martha. Sinds vorige nacht heeft ze onregelmatige weeën, maar ze heeft nu wel het gevoel dat het serieus doorzet. Op het moment dat het bericht binnenkomt is het half 1 ’s nachts en lig ik heerlijk te slapen. ’s Nachts staan alle geluiden van m’n telefoon uit, behalve de beltoon, dus ik mis het bericht volledig. Tijdens het kennismakingsgesprek (en minimaal nog een aantal keer daarna) benadruk ik altijd dat ze me ’s nachts moeten bellen in plaats van een berichtje te sturen via What’sapp. En dat gebeurt gelukkig, want om kwart over 1 belt Magdy me om te vertellen dat de verloskundige onderweg is. Ik ben meteen klaarwakker en we spreken af dat hij me nog een keer belt als de verloskundige er is en ze weten hoe ver de ontsluiting is gevorderd. Een kleine 45 minuten later belt Magdy me weer om te zeggen dat ze richting het ziekenhuis gaan. Martha heeft op dat moment 4 cm ontsluiting. Ik geef aan dat ik ook ga rijden, want ik weet hoe belangrijk de foto’s voor Martha en Magdy zijn, dus ik ben er liever een paar uur te vroeg, dan één minuut te laat.

Iets na 3 uur kom ik aan bij het ziekenhuis en als ik de verloskamer binnen kom zie ik Martha en Madgy in de badkamer staan. Martha hangt om Magdy’s nek en het is me meteen duidelijk dat ze het zwaar heeft. Tijdens een wee heeft ze veel last van haar nieren en last van (pers)druk. Met 4 cm ontsluiting is het natuurlijk nog veel te vroeg om te persen en Martha doet er alles aan om zich door iedere wee te worstelen. Want een worsteling is het! Tijdens één wee zie ik Martha heen en weer schieten tussen paniek, pijn, een moedige poging om de wee weg te zuchten en een smeekbede voor een ruggenprik. Om half 4 wordt het infuus geplaatst en wordt er nog een keer getoucheerd. Nog steeds 4 cm. Martha moet nog 45 minuten wachten voordat de ruggenprik geplaatst kan worden en Magdy, haar moeder en collega-verloskundige Karlijn doen er alles aan om haar te steunen. Om 4:15 uur is het eindelijk zover en wordt de prik gezet.

Normaal gesproken duurt het even voordat een ruggenprik gaat werken, maar Martha geeft al snel aan dat ze het idee heeft dat de plaatsing niet goed is. De druk is gelukkig wel minder, maar de pijn heeft zich verplaatst van haar buik naar haar rug. Ondanks dat de werking niet helemaal goed lijkt te zijn, geeft Martha aan dat ze er geen spijt van heeft, want het geeft wel degelijk enige verlichting. Ze wilde heel graag een natuurlijke bevalling, maar de druk was simpelweg niet vol te houden. Om 4:45 uur komt de anesthesist terug. Door middel van een koud flesje op de huid probeert ze te bepalen tot waar precies de verdoving werkt. Ze geeft aan dat de verdoving wel werkt, maar net niet hoog genoeg komt. Daarom verplaatst ze het slangetje iets naar boven in de hoop dat de verdoving iets optrekt.
Al snel geeft Martha aan dat de pijn nu weer terug is in haar buik en dat de ruggenprik volgens haar nog steeds niet goed werkt. Helaas is de anesthesist op de OK en duurt het dus nog wel even voordat ze terug is en opnieuw naar de verdoving kan kijken. Wat een tegenvaller. Er wordt opnieuw getoucheerd en ook dat valt tegen: nog steeds 4 cm. De verloskundige geeft aan dat de kleine al wel weer een stuk is gezakt, dus dat is goed nieuws. De verloskundige vraagt of ze nog iets voor Martha kan betekenen en ze antwoordt: “Ja, die anesthesist bij haar lurven grijpen.”. Het is natuurlijk heel vervelend dat het zo loopt, maar we moeten er allemaal om lachen. Gelukkig kan Martha nog grapjes maken. Om 5:30 uur wordt de snoepzak maar eens uit de koffer gehaald. Een beetje suiker kan op dit moment geen kwaad. Magdy haalt ondertussen zijn tweede kop koffie, want ook hij is al een tijdje wakker.

Om 6:00 uur wordt er opnieuw gekeken hoever de ontsluiting is gevorderd. De weeën lijken wat minder heftig of de ruggenprik werkt inmiddels wat beter. Wederom lijkt er geen progressie in te zitten en de ontsluiting is nog steeds 4 cm. De verloskundige van het ziekenhuis stelt voorzichtig voor om Syntocinon (wee-opwekkers) toe te gaan dienen. Martha ziet dat niet echt zitten, zeker niet nu de weeën wat draaglijker zijn, maar de verloskundige geeft aan dat ze nu al heel lang op 4 cm zit en dat het zowel voor de baby als voor haarzelf goed zou zijn als er wat progressie in kwam. Martha is ondertussen al meer dan 24 uur wakker en de verminderde weeënactiviteit zou ook zomaar door moeheid kunnen komen. Er wordt besloten om de Syntocinon op de laagste stand te zetten. Gelukkig komt de anesthesist snel daarna en om 6:50 uur wordt er een nieuwe epiduraal gezet.. met nog een bonus (pijnstilling), zoals de anesthesist het zo mooi zegt. Martha vraagt of ze haar eigen kleding aan mag in plaats van het onflatteuze blauwe schort. “Ik had zo’n leuk setje uitgezocht.”, verzucht ze, “M’n dochter zal er later vast een opmerking over maken als ze de foto’s ziet”. We moeten er hartelijk om lachen….. en ik heb zo’n vermoeden dat de ruggenprik nu wel werkt, want Martha’s aandacht kan eindelijk even naar andere dingen dan het opvangen van weeën. Helaas moet het onooglijke blauwe ding aan blijven. In geval van spoed kan er namelijk meteen ingegrepen worden en hoeft er niet nog omgekleed te worden. Op zich wel logisch.

Om 7:35 uur is de ontsluiting 7 cm.  In anderhalf uur is de ontsluiting dus met 3 cm gevorderd en het lijkt ineens hard te gaan. De verpleegkundige heeft de syntocinon intussen voor de tweede keer naar beneden bijgesteld. Het lijkt erop dat Martha’s lichaam het weer zelf oppakt, nu zij zich meer kan ontspannen. De verloskundige geeft aan dat ze de hartregistratie wil verplaatsen van Martha’s buik naar het hoofdje van de baby, omdat de hartslag van de kleine wat daalt tijdens een wee. De hartregistratie op het hoofdje is toch wat nauwkeuriger. Martha vraagt aan Magdy om haar make-up doosje aan te geven. “Zo”, zegt ze na een paar minuten, “Ik ben er klaar voor”. Ik denk dat dit voor alle aanwezigen in de kamer wel geldt. Ik heb Magdy ondertussen al een keer met mijn camera ‘betrapt’ op een kort slaapje en collega Karlijn kan na 2 bevallingen in 48 uur en een slaapje van maximaal 2 uur haar ogen ook moeilijk meer open houden. Ik neem het ze niet kwalijk. De moeder van Martha lijkt echter weinig last te hebben van de slaap. Ze is op de achtergrond aanwezig, maar op de momenten dat haar dochter haar nodig heeft, is ze er en staat ze haar liefdevol bij. Om 8:20 uur komt Martha’s broer nog even kijken. Niet veel later geeft Martha aan dat ze denkt dat het zover is. De moeder van Martha krijgt nog snel wat camera instructies (ze willen de geboorte graag op film) en jawel, na controle om 9:05 uur blijkt Martha het goed te hebben aangevoeld: ze heeft volledige ontsluiting.

En dan gaat het ineens snel. Binnen 4 persweeën pakt Magdy met behulp van Karlijn zijn dochter aan en legt haar bij Martha op de borst. Om 9:22 uur is hun wondertje geboren. EINDELIJK, ze is er!! De ontlading is intens en bij Magdy verschijnt een glimlach op z’n gezicht die ik niet meer zal zien verdwijnen totdat ik een paar uur later weg ga. Een kleine 10 minuten later wordt de placenta geboren. In het uur daarna bewonderen Magdy en Martha hun dochtertje en ze kunnen hun ogen niet van haar afhouden. Een tot over zijn oren verliefde Magdy speelt wat met haar vingertjes die ze telkens weer de lucht in steekt. Zo schattig. Tussendoor weegt de verpleegkundige de kleine meid: 2525 gram.

Na het wegen legt Martha haar dochtertje aan de borst en het lijkt erop dat ze al heel goed drinkt. De verpleegkundige geeft aan dat ze van borst mag wisselen, maar Martha weet niet goed hoe ze haar dochter in deze positie gedraaid krijgt. Het is allemaal nog even wennen. Martha’s broer komt binnen om de kleine te bewonderen. Collega en vriendin Christien die op dat moment toevallig ook in het ziekenhuis aanwezig is, mag de controle doen. Martha wikkelt zich snel in een laken en klimt uit bed (Foei 😉 ) om niets van dit moment te missen. Uiteraard wordt er nog een prachtige hoe-zat-de-baby-in-de-buik foto gemaakt en dan wordt de kleine snel warm aangekleed, want ze had het wat koud. Dan komt ook de familie van Magdy binnen om de kleine te bewonderen. Ze heeft nog geen naam, want Magdy en Martha willen in alle rust nadenken wat ze het beste bij haar vinden passen. Martha geeft aan dat ze graag naar huis wil. Ze heeft al wat gegeten en ze gaat nu onder de douche. Als ze even later weer opgefrist de badkamer uit komt en nog even gaat liggen (dat douchen was toch best inspannend) nemen we afscheid. Ik kan niet wachten om de foto’s op mijn laptop te zetten. Wat een warme, liefdevolle mensen! Dit zal zeker terug te zien zijn op de foto’s.

Een aantal dagen later krijg ik een app’je. De naam is gekozen en vanaf vandaag zal hun dochter als Joëlle door het leven gaan. Ik vind het een prachtige naam voor een wonder! Lieve Magdy en Martha, ik wens jullie alle goeds met jullie prachtige dochter!

 

Geboortefotografie Den_Haag
Geboortefotografie Zuid Holland
Geboortefotograaf Zuid Holland
Geboortereportage
Geboortereportage in Den Haag
Geboortereportage Zuid Holland
Ziekenhuisbevalling
Spontane bevalling
Fotograaf tijdens de geboorte
Bevallingsfoto's
Geboortefoto's
Geboortefotograaf
Dutch Birthphotographer
Birthphotography
Birthphoto's
Birthpictures
Birth Photographer
Dutch Birth Photographer
Geboortereportage door Joanne Noordam
Geboortefotografie door CreaNostra

 

Wil je meer informatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *