Geboortefotografie Utrecht | Sophie
Geboortefotografie Utrecht | Sophie

Hoe een kindje zich aankondigt is bij iedere geboorte anders. De ene keer is het al weken onrustig en een andere keer beginnen de weeën ‘uit het niets’.

Een week voor de officiële stand-by tijd ingaat, en dat is bij 38 weken, krijg ik om half 5 ’s nachts een berichtje van Remco. Sanne heeft weeën. Ze zijn op dat moment nog niet al te sterk, maar ze zijn al wel met de verloskundige aan het overleggen wat nu verder. Het is zaterdag en maandag is Sanne precies 37 weken. Als de bevalling nu doorzet, betekent dit dat het een medische bevalling wordt, wat inhoudt dat de begeleiding dan in en door het ziekenhuis zal plaatsvinden. Om kwart voor 8 ’s morgens krijg ik een update dat ze in het ziekenhuis zijn en wachten op een hartfilmpje. Op dat moment zijn de weeën goed te doen en komen ongeveer om de 5 minuten. Een paar uur later zijn de weeën echter afgezwakt en mogen ze weer naar huis. Als ik een dag later informeer hoe het nu gaat, antwoordt Sanne: “Alsof er nooit wat gebeurd is…”. En rustig bleef het nog twee en een halve week.

Op 3 juli krijg ik een berichtje van Sanne, dat de nacht wat onrustig is geweest. Ik moet wat lachen om haar bericht, aangezien ze het heel voorzichtig brengt. Het zou zomaar weer vals alarm kunnen zijn. Maar een dag later lijkt het toch echt door te zetten. De weeën begonnen weer rond 6:00 uur en tegen het middaguur komen ze om de 5-7 minuten. Om 15:45 uur staat er al een afspraak met de verloskundige, dus dat komt wel mooi uit. De verloskundige laat weten dat het waarschijnlijk wel door gaat zetten. Sanne heeft al 3 cm ontsluiting en de weeën komen nu ook wat vaker en tegelijkertijd zijn ze ook sterker. Rond 19:00 uur gaan Sanne en Remco naar het ziekenhuis. De verloskundige zal daar rond 20:45 uur zijn, laat Remco me weten. Ik stuur een berichtje naar een goede vriend van me, die op 5 minuten van het Diakonessen ziekenhuis in Utrecht woont. Ik moet best een eindje rijden en ik ben dan het liefst in de buurt. De ervaring heeft me inmiddels geleerd dat het zomaar ineens snel kan gaan en ik ben dan liever 2 uur te vroeg dan 1 minuut te laat. Als ik in de auto zit krijg ik een bericht van Remco: “Ben je al bij die vriend?”. Op mijn ‘Nee, onderweg’ antwoordt hij: “Ik denk dat je al mag doorrijden”.

Iets voor half 10 arriveer ik bij het ziekenhuis.  Ik meld me bij de receptie en word begeleid naar verloskamer. Remco komt even naar buiten en ik vraag of ik naar binnen mag. “Van mij wel”, antwoordt Remco, “maar ik zal het voor de zekerheid toch nog even vragen”. 10 seconden later steekt hij z’n hoofd om de deur: “Kom maar”. Er is net getoucheerd en Sanne heeft dan 6 cm ontsluiting. Voor een geboortefotograaf is het altijd even aftasten op het moment dat je een verloskamer binnen komt. Hoe is de sfeer, wie zijn er binnen? Niet altijd is er de ruimte om handjes te schudden en je rustig voor te stellen. Ook deze keer niet. Sanne heeft het zichtbaar zwaar, maar het valt me meteen op hoe goed ze weet te ontspannen tussen de weeën door.  Ze lijkt dan echt even in haar eigen wereld. Sanne heeft aangegeven dat ze een ruggenprik wil, echter het is even de vraag wanneer de anesthesist ruimte heeft om deze te plaatsen aangezien het erg druk is. De verloskundige stelt voor om de vliezen te breken, omdat Sanne veel druk ervaart. Ze omschrijft het zelfs als persgevoel. Om 21:50 uur worden de vliezen gebroken en het vruchtwater is helder. Gelukkig hoeft Sanne niet lang te wachten en om 22:00 uur krijgt ze een ruggenprik. De verloskundige neemt afscheid, want vanaf nu zal het ziekenhuis de begeleiding overnemen. Hoewel de ruggenprik wel de scherpe randjes weet weg te nemen, blijft Sanne pijn houden. Vooral haar linkerbeen doet erg zeer. De verpleegkundige stelt voor om op haar linkerzij te gaan liggen, om de verdoving wat ‘te laten zakken’.

Om 23:15 uur komt de verloskundige weer om te toucheren. Sanne heeft dan nog steeds 6 cm ontsluiting en ik zie de teleurstelling op haar gezicht. De ruggenprik lijkt nu wel beter te werken en om 00:50 uur wordt er besloten om wat weeopwekkers te gaan toedienen. Omdat Sanne en Remco er inmiddels al een lange dag op hebben zitten besluit ik om even weg te gaan. Rond kwart over 3 zullen ze weer komen controleren en we spreken af dat we daarna weer contact hebben. Ik verlaat de afdeling en wandel naar buiten (Tjonge, wat is het stil, zelfs in zo’n grote stad) en besluit daarna om in m’n auto wat te gaan slapen. Ik zet mijn wekker om 3:00 uur en schrik verbaasd wakker als deze af gaat. Ik heb blijkbaar toch wat kunnen slapen. Om 3:25 uur stuurt Sanne me een berichtje dat er nog niemand is geweest. Ik vraag of ze wat heeft kunnen slapen. ‘Telkens 10 minuutjes of zo’ is haar antwoord, “maar Remco wel”. De smiley die volgt is veelzeggend 😉 . Om 3:45 uur laat Sanne me weten, dat ze nu 7-8 cm ontsluiting heeft, maar dat de hartslag van de kleine wat aan de hoge kant is en ze daarom over een half uur nog een keer komen controleren. Ruim een uur later laat Remco me weten dat ze wat bloed bij de kleine hebben afgenomen om te kijken of ze het nog wel ‘naar haar zin’ heeft. Ik besluit weer naar boven te komen.

Om 5:20 uur heeft Sanne volledige ontsluiting. De kleine moet nog wat verder indalen, maar Sanne mag een paar keer ‘oefenpersen’ (het woord van 2017? 😉 ). Iets voor 6 zit Sanne aan een heerlijk ontbijtje ‘yoghurt met aardbeienprut’, maar even later blijkt dit ontbijt toch niet zo goed te vallen en worden alle kastjes opengetrokken op zoek naar een bakje. Om 6:45 uur wordt er nogmaals bloed afgenomen en wederom blijkt dat de kleine het moeilijk begint te krijgen. Ik heb altijd een schriftje bij me waarin ik voor mezelf de gebeurtenissen bijhoudt, zodat ik achteraf het geboorteverhaal kan schrijven. Inmiddels blijkt dat ik het schriftje niet zo vaak nodig heb om het verhaal te kunnen schrijven (ik heb immer m’n herinnering, de foto’s en de WhatsApp berichten), maar het schriftje is ondertussen wel belangrijk geworden voor de ‘markante uitspraken’ en ‘bijzondere gesprekjes’, want die zijn er tot nu toe tijdens iedere geboorte die ik meemaak. Ook nu weer:

Verloskundige: “We gaan nu net zo lang persen totdat de kleine er is. Hoe klinkt dat?”.
Sanne: “Zwaar”.
Verloskundige: “Maar de kleine is er nu bijna en dat is wel waar we het voor doen toch?”.
Sanne: “Ja, maar ik heb geen zin meer”.

Maar het grappige gesprekje ligt al snel ver achter ons, wanneer blijkt dat de kleine meid het nu erg zwaar heeft en simpelweg heel snel geboren moet worden. De gynaecoloog is onderweg en zal de geboorte wat gaan helpen. De verloskundige legt uit wat er gaat gebeuren bij een vacuüm verlossing en wanneer de gynaecoloog binnen is legt ook hij bij iedere handeling precies uit wat hij doet. Inmiddels staat de kamer vol met medisch personeel en het is wel duidelijk dat het ‘serieus’ is. Binnen een minuut is de kleine geboren, het is dan 7:34 uur en ze wordt bij Sanne op haar borst gelegd zodat Remco – heel snel – de navelstreng door kan knippen. Daarna wordt de kleine direct meegenomen om gecontroleerd te worden door de kinderarts. Ondanks de hectiek (en de emotie, maar dat komt later wel) fotografeer ik verder, immers deze foto’s zullen straks wellicht van groot belang zijn, zeker nu het zo anders loopt dan verwacht. Ik hoor de kinderarts ‘Apgar van 1’ zeggen en ik begrijp meteen waarom de kamer ineens zo vol met mensen stond. Na 5 minuten gaat het iets beter met het prachtige kleine meisje en horen we de eerste huiltjes. Wat zijn die geweldig om te horen. De kleine moet zo wel naar boven naar de kinderafdeling om verder onderzocht te worden, maar 1 van de verpleegkundigen vraagt of ze nog heel even bij mama mag liggen voor wat mooie foto’s. Als geboortefotograaf probeer ik altijd die ‘vlieg op de muur’ te zijn en ik wil nooit en te nimmer het medisch proces verhinderen. Ik ben dan ook ontzettend dankbaar wanneer er naast de hectiek die een geboorte als deze met zich meebrengt wat ruimte kan ontstaan voor wat mooie foto’s. In de paar minuten die volgen maak ik een aantal foto’s waarop van ‘hectiek’ geen enkele sprake is, maar vooral de liefde, emotie en verwondering zichtbaar is. En als de verpleegkundige vraagt hoe deze prachtige dame heet, zegt Remco: “Sophie, ze heet Sophie”.

Ik volg Remco mee naar boven naar de kinderafdeling. Sophie krijgt daar wat extra zuurstof toegediend, er wordt bloed afgenomen, ze wordt gewogen, er wordt een infuus aangelegd en er komt een enorm apparaat om een röntgen foto te maken. Remco blijft constant dicht bij zijn dochter in de buurt en verliest haar geen seconde uit het oog. Af en toe zie ik hem vol verwondering kijken naar dat kleine mensje dat nu ineens heel echt is. Het duurt nog een kleine 2 uur, maar dan gaat eindelijk de klapdeur open en komt ook Sanne binnen. Ik kan zien dat de geboorte van haar kleine meisje een intense gebeurtenis is geweest en de hereniging met Remco is dan ook veelzeggend. Sophie mag direct bij Sanne liggen en ik maak nog wat foto’s van de eerste borstvoeding. Daarna nemen we afscheid.

De dagen daarna hebben we nog een aantal keer contact. Sanne laat me weten dat het allemaal nog niet helemaal is doorgedrongen en dat kan ik me heel goed voorstellen. Ik ben dankbaar dat ik erbij mocht zijn en een tastbare herinnering kon maken van een ervaring die een diepe impact heeft en een gebeurtenis die de komende periode nog een plekje moet gaan krijgen. In de dagen die volgen krijg ik een aantal foto’s doorgestuurd. Hoewel ze nog in het ziekenhuis liggen, kan ik het al duidelijk zien dat beide ouders tot over hun oren verliefd zijn op hun kleine meid. En dat tovert iedere keer weer een grote glimlach op mijn gezicht. Inmiddels is Sophie lekker met papa en mama thuis.

Het medisch personeel op onderstaande foto’s is onherkenbaar in beeld gebracht i.v.m. privacy.

Geboortefotografie in Utrecht
Geboortefotograaf Utrecht
Geboortereportage Utrecht
Bevallingsfotografie Utrecht
Foto's van de geboorte
Bevallingsfotografie
Birthphotography
Dutch birthphotographer
Birthphotos
Geboortefotografie
Birthphotographer Netherlands
Geboortereportage
Geboortefotografie in het ziekenhuis

Wil je meer informatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *