Geboortefotografie Rotterdam

Geboortefotografie in Rotterdam | Halve lotusgeboorte

Een kleintje vraagt veel geduld en voor sommigen begint het hebben van geduld al vanaf het moment dat er wordt geprobeerd om van de (kinder)wens werkelijkheid te maken. Tijd blijkt soms hetzelfde te voelen als tijdsdruk en een maand kan dan gevoelsmatig als een jaar voelen.

Datzelfde gold voor Carina en Michel, een reislustig stel uit de Randstad. De 4e IUI poging was gelukkig succesvol en op het moment dat we met elkaar kennismaken is Carina iets meer dan 20 weken zwanger. De 20-weken echo is dan net achter de rug en deze zag er goed uit. Al snel gaat het gesprek over reizen, een gemeenschappelijke interesse. Carina en Michel zijn al op veel plekken geweest en over een aantal dagen vertrekken ze voor een aantal weken naar Australië, hun – voorlopig – laatste grote reis. Daarna begint er een ander soort reis, die van het ouderschap. Carina vertelt me dat dit haar eerste en meteen haar laatste kindje zal zijn en dat het daarom voor haar veel betekent om de geboorte vast te laten leggen.

Eind juli hebben we weer contact en hoor ik dat Carina extra onder controle staat vanwege te hoge suikers. Tot nu toe lijkt het mee te vallen, maar mochten de suikers niet goed blijken, dan zal ze waarschijnlijk worden ingeleid rond 38 weken wat meteen betekent dat haar badbevalling in het water valt (oké, flauwe woordgrap 😉 ). We houden contact via Whatsapp en een kleine 2 weken voor de uitgerekende datum lees ik in 1 van haar berichten dat ze stiekem toch wel baalt dat ze geen mooie dikke-buik foto heeft.
Dat weekend (het is dan het eerste weekend van de standby tijd) logeer ik bij mijn ouders, aangezien manlief een weekendje weg is en ik meteen weg moet kunnen in het geval de kleine zich aandient. Ik nodig Carina uit voor een op-de-valreep-zwangerschapsreportage en op vrijdagochtend rijden we een aantal leuke plekjes in de buurt af voor wat mooie dikke buik kiekjes. Emily, de 11-jarige dochter van Michel, mag natuurlijk ook op de foto. Oh nee, ik zeg het verkeerd: Emily, de 11-jarige dochter van Michel moet natuurlijk ook op de foto. Zo’n prachtige, lieve jongedame laat je natuurlijk niet ‘ongefotografeerd’ naar huis gaan. Behalve de nachtelijke toilet-tripjes die om het uur plaatsvinden, zit Carina nog opvallend goed in haar energie en is ze erg opgewekt. Het is overduidelijk dat deze dame geen stilzitter is en dat ze zich ook niet laat beperken door haar bolle buik. Oke, behalve met zitten dan, want met 39 weken zwangerschap gaat dat iets minder soepel en ziet het er wellicht ook iets minder elegant uit dan een aantal maanden geleden 😉 .

Het eerste weekend van de standby-tijd gaat rustig voorbij en de uitgerekende datum nadert langzaam. Het ongeduld begint langzaam toe te nemen en na een paar tropische dagen lees ik voor het eerst dat ze het een beetje zat begint te worden. Slecht slapen, misselijkheid en druk op de maag maken die laatste dagen niet echt gemakkelijk. Behalve af en toe een harde buik en een krampje is er nog geen teken dat de kleine het tijd vindt om te komen. Geduld maar weer. Op een dinsdag, 3 dagen na de uitgerekende datum, bekijkt de verloskundige of er gestript kan worden, maar dat is helaas nog niet mogelijk. Er wordt afgesproken dat Carina vrijdagochtend weer contact opneemt om een afspraak te maken voor dat weekend. Op donderdag, het is dan 1 september, stuurt Carina een bericht dat ze na het klussen wat pijn in de onderbuik, rug en liezen heeft en dat ze een deel van de slijmprop is verloren. Lees ik het nou goed en staat er echt het woord ‘klussen’? Met 40+ weken zwanger is klussen nou niet echt één van de eerste activiteiten waar ik aan denk. Ik adviseer haar om in bad te gaan of en lekkere warme douche te nemen om te kijken of de pijn daarmee wat afneemt. Een aantal uur later is de pijn weg en lijkt alles – op af en toe een harde buik na – weer rustig.

De nacht van 1 op 2 september verloopt heel onrustig met een hoop ‘voorwerk’. Veel kramp en harde buiken die later weer afnemen. Het is duidelijk dat er van alles rommelt. Om 13:00 uur mag Carina naar de verloskundige. Ze heeft dan een krappe 2 cm ontsluiting en de baarmoedermond is helemaal verweekt, maar nog net niet helemaal verstreken. 3 september – de verjaardag van grote zus Emily – komt ineens heel dichtbij. Het zal toch niet, dat deze kleine meid juist deze datum kiest om geboren te worden…..

In de nacht van 3 september krijg ik om half 2 een app’je (welke ik mis, omdat ik lig te slapen), dat het erop lijkt dat het nu doorzet. De weeën (Carina noemt het nog krampen) komen om de 6 à 8 minuten en zijn behoorlijk pijnlijk, maar het is nog net te vroeg om de verloskundige te bellen. Een kleine drie kwartier later belt Carina me om te vertellen dat de weeën nu frequenter komen en dat de verloskundige onderweg is. We spreken af dat we nog een keer contact hebben nadat de verloskundige heeft vastgesteld hoever de ontsluiting is gevorderd. Ik kan de slaap niet meer vatten en ben blij wanneer ik een uur later het bericht krijg dat ze met 4 cm ontsluiting onderweg zijn naar het ziekenhuis. Tegen vieren arriveer ik in het Ikazia. Carina zit nog op een stoel haar weeën weg te puffen, maar het bad loopt al vol. De weeën duren relatief kort, maar ze volgen elkaar wel snel op. Judith, de verloskundige, stelt voor dat Carina nog even gaat plassen voordat ze in bad gaat en een klein half uur later ligt ze in bad. Het warme water neemt de pijn van de weeën zeker niet weg, maar het zorgt er wel voor dat ze tussen de weeën door wat kan ontspannen en er zelfs nog ruimte is voor een grappig verhaal. Carina vertelt dat ze een aantal weken geleden een weekendje naar Sittard waren. Zij was lekker in bad gegaan en Michel zat beneden op het terras. Na enige tijd stuurde hij Carina maar eens een berichtje waar ze nou bleef. Ze zat op dat moment nog steeds in bad, omdat ze zich niet had gerealiseerd dat het met bijna 37 weken zwangerschap wellicht verstandiger was geweest om eerst uit bad te gaan en dan pas het bad leeg te laten lopen, in plaats van andersom. Met grote moeite was het haar uiteindelijk gelukt om uit het bad te klauteren.

Het is kwart voor vijf als de weeën elkaar ineens weer snel opvolgen en Carina aangeeft dat ze een stuk pittiger zijn. Haar benen zitten haar trouwens ook enorm in de weg. “Ik weet niet wat ik met die dingen moet. Kunnen we ze er niet af schroeven en er later weer op zetten?” grapt ze met een serieuze ondertoon. Niet veel later vraagt ze zich zuchtend af “wat sommigen in godsnaam met 6 kinderen moeten”. Weer iets later wordt voor de eerste keer het woord ‘pijnstilling’ genoemd en dan is het ook meteen duidelijk dat Carina het zwaar begint te krijgen. Judith legt de mogelijkheden uit voor wat betreft pijnstilling. Om kwart over 5 toucheert Judith en heeft Carina 5 cm ontsluiting. “Het is goed opgeschoten”, zegt Judith bemoedigend, maar Carina denkt daar op dat moment heel anders over. Judith stelt voor dat Carina uit bad komt en dat ze dan haar vliezen breekt, echter dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, want Carina’s benen willen niet zo meewerken en ze heeft ook al haar aandacht nodig om door een wee heen te komen. Wanneer Carina op bed ligt, het is 5:40 uur, checkt Judith nogmaals de ontsluiting (weer een cm erbij!) en breekt gelijk haar vliezen. Het vruchtwater is gelukkig helder. De intensiteit van de weeën neemt daarna enorm toe en Carina wil heel graag pijnstilling. Vanaf dat moment praat Judith Carina echt door de weeën heen en tussendoor houdt ze haar ogen gesloten en probeert te ontspannen. Het is heel goed te zien dat Carina nu in een soort van flow begint te komen. Door mijn camera kijk ik er met bewondering naar. Wat weet ook deze vrouw weer een oerkracht te putten uit de verre uithoeken van lichaam en ziel. En die oerkracht en concentratie worden beloond, want nog geen drie kwartier later heeft Carina al volledige ontsluiting. Ze geeft aan dat ze zelfs al een paar persweeën weg heeft zitten puffen. Judith vraagt of Carina alsnog in bad wil, maar die hele ‘reis’ richting bad staat haar op dit moment iets te veel tegen. Die kleine mag wel komen. Hier… en nu! Met alle kracht in haar probeert Carina haar kindje naar buiten te duwen. Het is even zoeken, want niet alle kracht wordt meteen effectief ingezet, maar al snel heeft Carina het door en 19 minuten later, om 6:49 uur wordt de kleine meid door Michel opgevangen en bij de kersverse moeder op de borst gelegd. Carina heeft even tijd nodig om weer ‘bij’ te komen en een paar minuten lang ligt ze met gesloten ogen op bed met haar kleintje in haar armen. Langzaam maar zeker landt ze weer wat en samen met Michel bekijken ze hun prachtige dochter die Judith even omhoog houdt. Eline Sophie van Belle is haar naam. “De E van haar zus Emily, de LI van oma Liduina en NE van oma Nel”, legt Carina uit. En wat bijzonder dat Eline op dezelfde dag is geboren als de verjaardag van haar grote zus.

De placenta wordt een kleine 20 minuten later geboren. De navelstreng is op dat moment nog niet doorgeknipt en ik maak wat foto’s van moeder en dochter, terwijl Eline nog aan de placenta vast zit. Hoe bijzonder is dat (dit wordt een halve lotusbevalling genoemd)! Daarna natuurlijk aan de kersverse vader de eer om de navelstreng door te knippen. Judith geeft aan dat ze 1 bloedvat echt moet hechten. Ondanks de verdoving moet Carina flink moeite doen om de pijn te verbijten. Even later komt een collega verloskundige meekijken en uiteindelijk is het de klinisch verloskundige van het ziekenhuis die de ‘gecompliceerde ruptuur’ helemaal hecht. Ondanks de driedubbele dosis verdoving voelt Carina precies wat de verloskundige doet. “Het zal de adrenaline van de bevalling wel zijn”, zegt Carina en ik denk dat ze daar wel eens gelijk in kan hebben. De ouders van Michel en Carina en Emily zijn inmiddels al gearriveerd, maar moeten nog even wachten totdat de klinisch verloskundige klaar is. Om 9:00 uur doet Judith de controles en om half 10 kunnen de oma’s en grote zus eindelijk naar binnen. En oh, wat zijn die – terecht – trots. De eerste cadeautjes worden uitgepakt en uiteraard wil iedereen Eline even vasthouden en een telefoonkiekje maken. Ondertussen heeft Carina een boterham gegeten (beschuit met muisjes had ze niet echt trek in) en begint het al te kriebelen om naar huis te gaan. Voor mij tijd om mijn spullen weer in te pakken en afscheid te nemen.

Ook deze geboorte was weer zo bijzonder en mooi. Ik blijf me telkens weer verbazen over de enorme kracht die een vrouw bezit om haar kindje op de wereld te zetten. Deze kracht was ook nu weer zo prachtig zichtbaar. Michel, Carina en Emily, ik wens jullie alle goeds met jullie prachtige kleine meid en zusje.

I.v.m. privacy redenen is medisch personeel onherkenbaar gemaakt.

Geboortefotografie Rotterdam
Geboortefotografie Zuid Holland
Geboortefotograaf Zuid Holland
Geboortereportage Rotterdam
Geboortereportage Zuid Holland
Ziekenhuisbevalling
Fotograaf tijdens de geboorte
Halve lotusgeboorte
Geboortefoto's
Geboortefotograaf
Bevallingsfoto's
Dutch birthphotographer
birthphotographer Netherlands
birthphotography Netherlands
Birthphotos
Geboortefotografie door CreaNostra

Wil je meer informatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *