Geboortefotografie Utrecht

Geboortefotografie in Utrecht | Een onverwachte keizersnede

Voor velen is zwanger zijn – ondanks de bekende zwangerschapskwaaltjes – een heerlijke periode, maar als je het Ehlers-Danlos syndroom (EDS) hebt is een zwangerschap niet per definitie één grote roze wolk.

Pauline heeft EDS en hoewel ze zielsgelukkig is met de kleine in haar buik, is het zwanger zijn tegelijkertijd behoorlijk pittig. Ze heeft regelmatig last van hernia’s, maar ook het slapen en gewoon lopen is al een enorme uitdaging. Wanneer ik Pauline en Ewald ontmoet is Pauline bijna 30 weken zwanger en begint het einde al in zicht te komen. Ze vertelt me dat er voor mensen met EDS geen kant en klaar ‘bevallingsprotocol’ is en daarom heeft ze samen met haar medisch begeleiders een soort van eigen bevallingsdraaiboek geschreven. Door haar ziekte is er een reële kans dat de kleine te vroeg wordt geboren. Daarbij is ook de verwachting dat de bevalling snel zal gaan wanneer de weeën zijn begonnen. We spreken daarom af om in het laatste trimester wat vaker contact te hebben en ze laat het me ook direct weten, wanneer er ook maar iets van een wee te bespeuren is. De inzet is in ieder geval een zo ontspannen mogelijk en natuurlijke bevalling, aangezien Pauline erg beperkt is in haar geboorteopties (geen keizersnede, geen spinale of epidurale anesthesie, geen morfine, enz.)

De weken gaan voorbij zonder nachtelijke kom-snel-hierheen-want-het-is-begonnen telefoontje, maar op 18 oktober stuurt Pauline een bericht dat ze in het ziekenhuis moet blijven, vanwege beginnende zwangerschapsvergiftiging, te hoge leverwaarden en een te hoge bloeddruk. Vooral dat laatste is een aandachtspunt, aangezien dit gevaarlijk kan zijn in combinatie met haar ziekte. Het is duidelijk dat Pauline’s lichaam uitgeput begint te raken en dat het tijd wordt dat de kleine geboren wordt. Een dag later laat Pauline me weten dat ze weer naar huis mag, aangezien haar bloeddruk na een dag bedrust is gezakt naar een acceptabele waarde. Nog maar 2 dagen en Pauline heeft die magische 37 weken grens bereikt, eigenlijk toch iets wat we van tevoren niet hadden verwacht. De kleine man heeft het blijkbaar erg prettig daarbinnen. Die woensdag heeft Pauline een afspraak bij de gynaecoloog en worden de agenda’s getrokken om de inleidingsdatum af te spreken: die vrijdag gaat het gebeuren. Pauline is dan 38 weken, maar ze laat me weten dat inleiden niet nodig zal zijn, want ‘‘Dirkie’ komt gewoon vannacht‘.

Maar ‘Dirkie’ vond het toch te fijn bij zijn moeder en kwam die nacht dus niet. Daarom melden Pauline en Ewald zich vrijdagmorgen in het ziekenhuis en wordt er een ballon geplaatst. Een ingeleide bevalling kan al gauw een aantal dagen duren, zeker wanneer het lichaam nog niet ‘bevallingsklaar’ is. Die middag geeft Ewald aan dat Pauline wel wat pijnlijke buiken heeft, maar dat het verder nog rustig is. Zoals het er nu uitziet, zal hij die avond naar huis gaan en kijken ze de volgende ochtend verder. De volgende dag, het is dan zaterdagmiddag, krijg ik weer een bericht van Ewald. Pauline heeft op dat moment 2 cm ontsluiting en ze mogen zo naar de andere afdeling, waar ze haar vliezen zullen breken. Nog geen 10 minuten later volgt het bericht, dat alle verloskamers bezet zijn en het plan nu is dat ze morgen (“Morgen pas!!”) weer verder gaan. De teleurstelling is – begrijpelijk – groot. Die nacht blijft het rustig en de volgende ochtend laat Pauline me weten dat de vliezen zijn gebroken en de anesthesist zo langs komt om het infuus te prikken. Het is de bedoeling om nog een uurtje af te wachten of de weeën spontaan op gang komen. Het uurtje wordt 2 uur en tegen enen krijg ik het bericht dat de weeopwekkers ‘aan’ staan. Om half 4 heeft Pauline 3 cm ontsluiting, echter de weeën zijn nog niet voldoende krachtig. Ook om 18:00 uur is er nog steeds 3 cm ontsluiting, maar er is vooralsnog geen noodzaak om de weeopwekkers op te hogen. Ewald zit te rekenen en uitgaande van de gemiddelde 1 cm per uur zal het al snel 1:00 uur ’s nachts gaan worden voordat de kleine er is. We spreken af dat ik nog even thuis zal blijven. Rond 20:00 uur wordt er opnieuw getoucheerd en zullen we opnieuw contact hebben. Ik besluit om even naar bed te gaan, maar ik heb niet de rust om in slaap te vallen en ik ben dan ook blij wanneer er weer een bericht binnen komt. Het is dan 20:30 uur en de ontsluiting is gevorderd naar 4 cm. Ook de weeën zijn nu goed op gang en Ewald antwoordt instemmend op mijn vraag of ik hun kant op zal komen: “Ja graag, ik weet niet hoe lang ze dit nog vol gaat houden”.

Het is 21:45 uur wanneer ik bij het Wilhelmina Kinderziekenhuis de parkeergarage inrijd. Als ik de verloskamer binnen kom praat Ewald me kort bij. Pauline heeft veel pijn, aangezien haar heup uit de kom is geweest en nu zit er – na terugplaatsing – een zenuw klem. Een zeer oncomfortabele situatie en Ewald houdt haar been constant in eenzelfde positie in de hoop de pijn wat te verlichten, maar het is duidelijk te zien dat Pauline niet ontspannen meer ligt. Ik ben nog geen minuut binnen, wanneer de gynaecoloog en een tweetal andere medisch professionals binnen komen om de situatie te bespreken. De gynaecoloog legt uit dat de huidige situatie een dilemma is. Er zijn namelijk 2 dingen waar rekening mee gehouden moet worden: de situatie nu en de situatie nadat de kleine er is plus het daarbij behorende herstel. Wanneer er sec gekeken wordt naar de situatie nu, dan lijkt een keizersnede de beste optie, echter kleven er aan een keizersnede op langere termijn veel meer na- dan voordelen.
De gynaecoloog geeft aan dat de mogelijkheden voor pijnstilling tijdens de bevalling beperkt zijn, maar een natuurlijke bevalling zou voor Pauline’s herstel op langere termijn wel beter zijn. Pauline geeft aan dat zij het liefst voor een keizersnede gaat, ondanks het feit dat er in haar dossier met grote letters ‘geen keizersnede’ staat. Ze zit pas op 4 cm ontsluiting, kan nu al niet meer ontspannen liggen en tijdens het persen zal ze toch haar heupen moeten bewegen, iets wat op dit moment echt niet gaat. Het opvangen van de (rug)weeën gaat haar relatief gemakkelijk af maar die beknelde zenuw maakt het liggen haast onmogelijk. Er was van tevoren rekening gehouden met eventuele luxaties en zenuwbeknellingen, echter had men niet verwacht dat dit in deze fase van de bevalling al zou gebeuren. De gynaecoloog gaat nog even overleggen met de anesthesist en ik pak – nu pas – mijn camera uit de tas om wat foto’s te maken. Nog geen 5 minuten later komt de mededeling dat er akkoord is voor een keizersnede, er nu plaats is op de OK en dat ze direct willen beginnen met de voorbereidingen, waaronder het plaatsen van een katheter. Ewald vraagt of ‘de geboortefotograaf’ ook mee de OK op mag. Voor Pauline zullen de foto’s straks van extra grote waarde zijn, omdat zij onder volledige narcose zal zijn als haar kindje wordt geboren. Met haar aandoening is een epidurale namelijk uitgesloten, dus dit is de enige optie. Er wordt aangegeven dat het niet gebruikelijk is dat een extra persoon mee de OK op gaat, maar ik mag in ieder geval mee naar beneden. Eenmaal beneden trekken zowel Ewald als ik het blauwe OK overall aan. Wanneer de anesthesist even langsloopt vraagt Ewald of ik ook mee mag en dat blijkt te mogen.

Op de OK wordt Pauline voorbereid op de keizersnede en ik probeer zoveel mogelijk foto’s te maken, zodat ze achteraf haar bevalling toch nog enigszins kan beleven. Ewald en ik worden verzocht om de OK te verlaten, terwijl Pauline onder narcose wordt gebracht. Wanneer ik een foto maak terwijl Ewald door het raampje naar zijn Pauline kijkt voelt dat toch een beetje raar. Deze geboorte gaat weer zo anders dan verwacht en wat had ik het Ewald en Pauline anders gegund. Voor Ewald is het niet de eerste keer aangezien zijn dochter Roos-Marije ook via een keizersnede ter wereld kwam. Alleen stond ‘fotograferen’ toen niet op de prioriteitenlijst en is er helaas maar een enkele foto gemaakt. Dat gaat nu niet gebeuren en ik controleer voor de zekerheid nogmaals mijn camera en geheugenkaart. Check, alles in orde!

We worden naar binnen geroepen en vanaf dat moment gaat het heel snel. De kleine man moet zo snel mogelijk geboren worden om zo min mogelijk van de narcose mee te krijgen. Om 22:55 uur, een minuut nadat de kleine werd geboren, staan Ewald en ik weer in het kamertje waar we zojuist stonden te wachten, nu echter met een prachtig klein mannetje. De emoties worden Ewald even teveel en met zijn hand voor z’n mond en betraande ogen kijkt hij naar het perfecte wondertje voor hem. “Hoe gaat hij heten?”, vraagt één van de medisch professionals. “Mans”, antwoord Ewald, “Mans Pieter Hoogeveen”. Mans wordt gewogen: 2948 gram, min – ongeveer – 5 gram van het mutsje. Na het onderzoek wordt Mans snel aangekleed en daarna is het papa-tijd! Ewald loopt weer naar de deur en kijkt, ditmaal met zijn pasgeboren zoon, naar Pauline die nog steeds onder narcose is. We mogen vrij snel weer terug naar boven, waar Ewald op het ‘logeerbed’ gaat liggen met Mans op zijn borst. De eerste selfies worden gemaakt en niet lang daarna wordt Pauline alweer de kamer ingereden. Ik kijk even op de klok: 23:44 uur, net drie kwartier nadat Mans werd geboren. Ik ben verbaasd dat Pauline al zo snel weer terug is wat alleen maar fijn is natuurlijk, omdat Mans nu weer lekker dichtbij zijn moeder kan zijn…. en blijven. Pauline is wel bij, maar geeft aan nog wel wat moeite te hebben met het openhouden van haar ogen. Ondertussen staat Ewald snel op om Mans bij zijn moeder te brengen. Nadat ze haar zoon even heeft kunnen bekijken mag hij eindelijk bij mama liggen: eerst op de borst en na wat hulp van de verpleegkundige ook aan de borst. Mans heeft duidelijk trek.

De eerste telefoontjes worden gepleegd en ondanks het late tijdstip komt Pauline’s moeder er toch nog even aan om haar kleinzoon te bewonderen. Nadat Mans aan beide kanten heeft gedronken wordt hij lekker warm aangekleed. Met 36.0 is zijn temperatuur aan de lage kant, dus is het belangrijk dat hij het snel warm krijgt. Mans krijgt een prachtig wollen pakje aan, weer eens wat anders dan de lichte Prenatal pakjes die je meestal ziet en daarna wordt hij helemaal ingepakt en omringd met warme kruiken in zijn bedje gelegd. Pauline’s moeder is inmiddels ook gearriveerd en kijkt na het begroeten van haar dochter vertederd naar haar kleinzoon in het bedje: nog maar net een uur oud en nu heeft kleine Mans al 3 harten laten smelten. Ik maak nog een aantal foto’s van oma en kleinzoon en daarna neem ik afscheid, want Pauline kan haar rust goed gebruiken.

Ewald…. je hebt het weer gedaan! Wederom heb je een allermooiste en allerknapste op de wereld gezet. Naast een allermooiste dochter heb je nu ook een allerknapste zoon! Pauline, het is misschien niet gelopen zoals je van tevoren had gehoopt, maar je hebt het toch maar ‘even’ gedaan: maar liefst 38 weken heb jij je zoon bij je gedragen en nu is hij eindelijk daar! Ik wens jullie alle goeds met jullie prachtige kereltje!

Het medisch personeel op onderstaande foto’s is onherkenbaar in beeld gebracht i.v.m. privacy.

Geboortefotografie Utrecht
Geboortefotograaf Utrecht
Geboortereportage Utrecht
Bevallingsfotografie Utrecht
Geboortefotografie Keizersnede
Keizersnede
Foto's van de geboorte
Geboortefoto's
Foto's Keizersnede
Ziekenhuisbevalling
Bevallingsfotografie
Birthphotography
Dutch birthphotographer
Photography c-section
Birthphotography c-section
Birthphotos
Geboortefotografie sectio
Geboortereportage sectio
Birthphotographer Netherlands
Geboortefotografie

Wil je meer informatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.

5 antwoorden
  1. Gerdien
    Gerdien zegt:

    Ik moest een traantje laten, Pauline. Prachtige vrouw, wat een liefde in je en geef je doorWat een puur verhaal, wat een liefde. Dankbaar dat ik je heb leren kennen!

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *