Geboortefotograaf Tilburg

Geboortefotografie in Tilburg | Bobbi

Tijdens de kennismaking in Tilburg is het ontspannen en gezellig. Brenda kletst honderduit en al snel zit de jongste – inclusief een deel van zijn speelgoedvoorraad – bij me op schoot.

Brenda vertelt dat ze bij elke zwangerschap iets bijzonders heeft gedaan. Bij de oudste (dochter Mikki) had ze een bellypaint gedaan en bij de – nu nog – jongste (zoontje Maks) had ze een mooie gipsafdruk laten maken. Deze – laatste – keer leek het haar heel bijzonder om een geboortereportage te laten maken. En als Brenda iets in haar hoofd heeft, dan gaat ze er helemaal voor en vaak resulteert dat ook nog in een mooie deal. Dit gold ook voor de prachtige bruiloft in 2014 waarbij alles tot in de puntjes was geregeld, inclusief het schitterende fotoalbum waar ik nu doorheen zit te bladeren. Fantastisch om zo een kijkje te krijgen in iemands leven en bijzonder om te beseffen dat ik over een tijdje het begin van een nieuw hoofdstuk mag vastleggen. Er hoeft niet meer nagedacht te worden en de boeking wordt tijdens het gesprek al definitief gemaakt. Ik neem afscheid van iedereen en helemaal geïnspireerd op het gebied van Facebook like-and-share acties rij ik weer naar huis. Het duurt nog even tot april, maar ik heb er nu al zin in!

De dagen voor de geboorte hebben we wat meer contact. Ik begrijp van Brenda dat ze al weken heel slecht slaapt. Op Facebook had ik al meerdere statusupdates voorbij zien komen op tijdstippen waarop de meeste mensen heerlijk op één oor liggen. Maar Brenda slaapt ’s nachts niet, die stuitert vooral. Op een gegeven moment zie ik zelfs een foto voorbij komen van een bak noodles…. om 3 uur ’s nachts. Ehm… tja, ik geloof dat het nu echt tijd wordt dat de kleine meid komt. Omdat chronisch slaapgebrek je niet in de koude kleren gaat zitten besluit Brenda om nog een nachtje in het ziekenhuis door te brengen. Gelukkig met resultaat, want dankzij de medicatie kon ze in ieder geval 1 nacht als een roos slapen.
Het is dinsdagavond als ik het bericht krijg dat het al de hele dag druk aan het rommelen is. Zou het dan nu gaan beginnen? Ik begrijp dat haar man Thomas de volgende dag vrij is en dat de kinderen naar de kinderopvang zijn, dus het zou wel heel mooi uitkomen als de kleine zich dan aandient. Maar bevallingen laten zich over het algemeen niet zo goed plannen, dus het is nog even afwachten. Woensdagochtend krijg ik nog een berichtje dat ze de hele nacht krampen heeft gehad maar dat deze nu weer wat minder lijken. “Je kunt wel naar Leiden hoor. Ik laat het wel weten als het doorzet”, laat Brenda mij weten. Voor de zekerheid besluit ik om toch maar thuis te werken.

Tegen 4 uur verneem ik dat de weeën inmiddels zijn begonnen en om het half uur komen. Het lijkt nu toch door te zetten. Een paar uur later komen de weeën nog steeds om het half uur maar worden ze tegelijkertijd ook wat zwaarder. Tegen 22:30 uur komen de weeën tussen de 10 en 20 minuten. Waren het ’s middags nog ‘geluidloze’ weeën, nu zijn het toch echt al flinke ‘oeh’ en ‘aaah’ weeën, laat Brenda me weten. De verloskundige is al gebeld en we spreken af dat we nog even contact hebben als de verloskundige er is. Brenda hoopt dat ze voldoende ontsluiting heeft en direct naar het ziekenhuis mag. Kom maar op met dat pijnpompje! Ik besluit toch maar naar bed te gaan en hoop nog wat slaap te pakken, al is het maar een uurtje, maar ik lig nog maar net als ik het bericht krijg dat ze naar het ziekenhuis mogen. Brenda heeft 3 cm ontsluiting en de weeën komen nu al om de 3 minuten. Het laatste half uur is het ineens snel gegaan.

Als ik op de A59 rijd zie ik in de verte de bekende gele borden langs de kant van de weg opdoemen. Oh nee hè, het zal toch niet waar zijn? Shit, jawel dus: de afrit bij Waalwijk is dicht. En zoals dat vaak gaat op dat soort momenten staat er geen duidelijke omleidingsroute aangegeven, beland ik na de eerstvolgende afrit in een of andere horror woonwijk die alleen maar lijkt te bestaan uit eenrichtingswegen en springt het stoplicht bij de wegversmalling net voor mijn neus op rood. Tuurlijk, ik wacht wel, maar de vraag is of de kleine er ook zo over denkt. Ik heb zo’n vermoeden van niet. Als na drie kwartier wachten (nou ja… het voelde in ieder geval als drie kwartier 😛 ) het stoplicht eindelijk op groen springt trap ik overdreven ‘enthousiast’ op mijn gaspedaal. Gelukkig is de afrit vanaf de andere kant wel open en kan ik mijn weg weer vervolgen. Iets na 1:00 uur kom ik aan bij het TweeSteden ziekenhuis in Tilburg. Ik heb al weer 2 berichten gekregen: ik moet bij de EHBO naar binnen en ik mag naar de eerste verdieping, kamer 2.

Op de gang kan ik al horen dat Brenda het moeilijk heeft. Zachtjes ga ik naar binnen en steek mijn hoofd om het gordijn. Ik pak snel mijn camera uit de tas en schiet wat testopnamen. De verloskundige is al druk bezig om Brenda te coachen terwijl Brenda aangeeft dat ze een pijnpomp wil. De verloskundige geeft aan dat ze de gynaecoloog zal gaan halen. “Is het een man?”, vraagt Brenda. De verloskundige knikt en Brenda weet nog net een: “Waarom zijn het toch altijd mannen die gynaecoloog worden?” uit te brengen voordat de volgende heftige wee zich aandient. Man of niet, schiet maar op met die pijnpomp. De verloskundige verlaat de kamer om de gynaecoloog te halen. Thomas coacht zijn vrouw terwijl Brenda zijn handen stevig vast heeft. Brenda wil geen koud washandje of anders gaan liggen, ze wil alleen een pijnpompje, en wel nu! Wanneer de verloskundige terug komt met de gynaecoloog voelt ze hoe ver Brenda is. Er is al 8 cm ontsluiting en Brenda mag kiezen: of de vliezen worden gebroken en ze mag gaan persen of ze mag een pijnpomp, maar dan moet ze nog minimal 2 weeën weg zuchten. Het wordt optie 1. Thomas gaat snel nog even naar het toilet terwijl de vliezen worden gebroken. En dan gaat het ineens heel rap. De verloskundige roept dat Thomas snel terug moet komen want het hoofdje is al zichtbaar. Nog geen 3 persweeën later wordt dochter Bobbi (Lexie Lowis) om 01:43 uur geboren. Thomas mag vrijwel direct de navelstreng doorknippen (‘Weet je zeker dat je goede foto’s hebt… vorige keren is dat niet gelukt namelijk!’), omdat deze erg kort is en Bobbi hierdoor niet lekker op mama’s buik gelegd kan worden. 5 minuten en een eerste snelle check later ligt Bobbi rustig bij haar moeder en hebben de verloskundige, gynaecoloog en assistenten de kamer verlaten om het benodigde papierwerk te regelen. Wat is het die laatste uren snel gegaan. Van 3 cm ontsluiting rond kwart voor twaalf tot volledige ontsluiting net na half 2. Ze kunnen het beiden nog maar moeilijk bevatten.

Brenda vertelt dat ze die middag nog samen de kinderen hebben opgehaald bij de kinderopvang en ze had geprobeerd om niet te laten merken dat de weeën al begonnen waren. Ik zie het al helemaal voor me en het beeld in mijn hoofd ziet er verre van comfortabel uit, terwijl het aan de andere kant ook (stiekem) best grappig is. Dit zijn van die verhalen die later vast nog eens verteld gaan worden. Voordat ze de kinderen naar de ouders van Thomas brachten, hadden ze met z’n allen bij de Mac gegeten. Lekker makkelijk en de kinderen vinden dat altijd leuk. Voor de zekerheid hadden ze toch maar de McDrive genomen. Weer schieten er een aantal beelden door mijn hoofd en weer moet ik er  – stiekem – om lachen. Een bevalling is soms ook gewoon grappig. Gelukkig wel!

In de tijd dat we wachten worden de ouders van Thomas gebeld. Een slaperige moeder neemt de telefoon aan en feliciteert de kersverse ouders. Brenda vraagt enthousiast of ze nog komen, echter het antwoord is ontkennend. Oh ja, het is midden in de nacht en oh ja, er logeren ook nog 2 kindjes 😉 . Het duurt even voordat de verloskundige terug komt voor de controle, maar alles is gelukkig goed. Een mooi gewicht, 10 vingertjes, 10 teentjes en goede reflexen. Tijd voor een welgemeende felicitatie en natuurlijk beschuit met muisjes. Brenda hoeft gelukkig niet gehecht te worden, wat best bijzonder is, aangezien het op het laatst zo snel is gegaan. Na nog wat papierwerk neemt de verloskundige afscheid. Bobbi wordt prachtig aangekleed en mag daarna bij papa op schoot. Als Brenda heeft gedoucht en geplast, mag ze naar het geboortehotel. Ze drinkt snel haar appelsap en water op (het kan maar gebeurd zijn) en nog geen half uur later staan we op de gang om een verdieping omhoog te gaan. Ik maak nog wat foto’s en dan nemen we afscheid.

Het was een enerverende nacht. Moe maar voldaan rij ik terug naar huis. Een paar uur later informeer ik hoe de nacht is gegaan. “Niet meer geslapen….. Adrenaline”, krijg ik terug. Ik moet glimlachen. Het verbaast me helemaal niet.

Thomas, Brenda, Mikki en Maks, geniet van jullie dochter, zusje en jullie vernieuwde gezin, Ik wens jullie alle goeds, gezondheid en liefde voor de toekomst toe.

Geboortefotografie in TilburgGeboortefotografie TilburgGeboortereportage TilburgGeboortefoto'sBevallingsfotografieZiekenhuisbevallingBirthphotographyPasgeborenGeboorte vastgelegd

Wil je meer infomatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *