Geboortefotografie Gorinchem

Geboortefotografie in Gorinchem | Stan

Zit ik net in een fase dat ik ’s ochtends geen hap door mijn keel krijg, maar ’s avonds minimaal een olifant op kan (ik ben nu net een aantal weken zwanger), zet Mariska een enorme schaal met een keur aan chocolaatjes voor mijn neus… precies naast het bord met 3 dikke plakken cake… ook met chocola. Oh, ik hou nu al van deze mensen en oh, wat moet ik me (van mezelf) inhouden.

Mariska vertelt dat ze nog niet zeker weet of ze wel een geboortefotograaf bij de geboorte van haar eerste kindje wil hebben. Aan de ene kant is het toch een hele intieme gebeurtenis waar een relatief onbekend persoon bij aanwezig zal zijn, maar aan de andere kant spreken zelfgemaakte, mogelijk bewogen foto’s waar maar een half gezicht op staat ook niet echt tot de verbeelding. Ik begrijp van Mariska dat haar zus de optie voor geboortefotografie had voorgesteld en dat zij in eerste instantie een resoluut ‘Nee, absoluut niet’ had geantwoord. Het idee had haar echter niet los gelaten en ze was er steeds meer voor open gaan staan. Ze twijfelde heel erg en het ene moment was het meer een ‘Ja’, terwijl het andere moment de ‘Nee’ weer prominenter aanwezig was. Ik vraag Mariska of ze al een idee heeft over hoe de bevalling moet gaan verlopen en ze antwoordt dat ze het liefst geen ideeën heeft en dat ze het verloop van haar bevalling los wil laten. Een geboorteplan heeft ze niet en gaat ze ook niet maken: “Ik wil open staan voor alles wat er gebeurt en kan gebeuren. Als je alles teveel vastlegt kan dat tot teleurstellingen of stress leiden als het niet zo loopt zoals je ‘gepland’ had”. Het duurt nog even tot augustus, maar het is mooi om te zien dat het voor haar al heel helder is wat ze wel en niet wil en dat zij haar gevoel daarin volgt. Ik vraag Daniël hoe hij tegen geboortefotografie aankijkt. Hij geeft aan, dat hij het ook wel heel persoonlijk vindt, maar dat het ook heel mooi kan zijn. Mariska geeft aan dat ze vooral belangrijk vindt dat de sfeer en de emoties worden vastgelegd, uiteraard op een smaakvolle manier. “Ik ben zo benieuwd naar jouw reactie als de kleine geboren wordt”, zegt Mariska tegen Daniël, “… en of je gaat huilen.”. We moeten er allemaal om lachen.

Als we afscheid nemen valt mijn oog in de gang op een foto van een prachtig klein boefje. “Dat is mijn ‘leenbaby'”, zegt Mariska lachend. “Hij is wel wat ouder inmiddels”. We lopen terug naar de woonkamer, waar ze een foto laat zien van de kinderen van haar broer en zus. 5 prachtige koppies en allemaal totaal verschillend. Ik ben benieuwd wat voor uniek wonder er in augustus ter wereld komt…. en of papa inderdaad zal gaan huilen…

Maar tjonge, wat liep het allemaal anders dan eenieder zich had kunnen bedenken. Als ik nu terugdenk aan het kennismakingsgesprek en de woorden van Mariska dat ze ‘het liefst geen ideeën heeft’ ten aanzien van haar bevalling, ben ik blij dat ze er zo over dacht. En toch, ook al had ze geen scenario of wensen in haar hoofd, ik durf te wedden dat ze dit scenario niet zomaar had kunnen bedenken.

Het is dinsdagmiddag 30 juni wanneer ik word gebeld door een voor mij onbekend nummer. Het blijkt Susie te zijn, de zus van Mariska. Vol verbazing verneem ik van haar dat Mariska al enige tijd in het ziekenhuis is, omdat die ochtend om 10:45 uur haar vliezen zijn gebroken. Op dit moment krijgt ze weeënremmers, per slot van rekening is Mariska ‘pas’ 32 weken en 6 dagen zwanger en elke tijdswinst is meegenomen. Ze willen in dit stadium ook liever niet toucheren en het is dan ook niet bekend hoeveel ontsluiting Mariska heeft. Daniël zit op dit moment in Oostenrijk voor zijn werk en hij probeert zo snel mogelijk naar huis te komen. Ik moet de informatie heel even laten zakken en ik spreek met Susie af dat zij me op de hoogte houdt van de ontwikkelingen. Net na half 4 word ik weer gebeld. Daniël is inmiddels met het vliegtuig onderweg naar Schiphol, waar hij wordt opgehaald. Ik spreek met Susie af dat ik langs huis zal rijden om mijn fotospullen op te halen en dat ik dan ‘een bakkie’ bij mijn moeder zal gaan doen, die in Gorinchem woont. Ik ben dan in ieder geval in de buurt en kan direct naar het ziekenhuis gaan, mocht dit gewenst zijn. Het is 18:15 uur als ik net een paar frietjes in mijn mond steek en Susie me belt. Daniël is gearriveerd in het ziekenhuis en de bevalling lijkt toch door te zetten, ondanks de weeënremmers. Ik spreek af om mijn bord leeg te eten en daarna naar het ziekenhuis te gaan.

Als ik binnenkom in de kamer zie ik meteen dat Mariska het moeilijk heeft en als ze een wee krijgt, vraag ik me af of ze nu alle moeite moet doen om de wee op te vangen… of dat ze vooral probeert om de wee tegen te houden. Het is echter geen moment om dingen te vragen. Stilletjes pak ik mijn camera en begin te fotograferen. Het is 19:00 uur als er wordt besloten om Mariska van de weeënremmers te halen en haar naar een verloskamer te brengen. Er is geen houden meer aan, de kleine komt er aan, hoogst waarschijnlijk vandaag nog. Daniël probeert Mariska zo veel mogelijk te steunen en wijkt geen seconde van haar zijde. Als Mariska op alle apparatuur wordt aangesloten, hoor ik ‘Sorry, sorry, ik kan het echt niet meer tegenhouden’ zeggen en de verpleegster zegt meteen dat een ‘Sorry’ zeker niet nodig is. Iets voor half 8 wordt er voor het eerst getoucheerd en Mariska heeft dan al 5 cm ontsluiting.

Even later komt Mariska’s broer binnen met zijn partner, gewoon, even om zijn zusje (die volledig is gefocust op het opvangen van de weeën) te steunen. Mariska had tijdens het kennismakingsgesprek al aangegeven dat ze een hele hechte band heeft met haar familie en dat blijkt ook nu weer. ‘Als de kleine er echt bijna aan komt, ben ik heel rap weer weg, maar voor nu wil ik er graag voor haar zijn’, zegt haar broer zachtjes.

Net na 20:00 uur wordt Mariska wederom getoucheerd en de ontsluiting blijkt heel snel te gaan. En weer zegt Mariska ‘Sorry, sorry, maar ik kan er echt niets aan doen’. De verpleegster zegt dat ze geen ‘Sorry’ meer hoeft te zeggen en dat dat een mooie tekst zou zijn voor op de muur in de verloskamer ‘Geen sorry…..’.
De verpleegster vraagt Mariska of ze iets tegen de pijn wil, maar ze geeft aan dat ze niets wil wat niet goed is voor haar kindje. Terwijl ze dit zegt, schiet er een brok in mijn keel. Zucht, wat prachtig! Alle spulletjes die nodig zijn voor de bevalling worden klaargelegd en Mariska vraagt of ze straks haar kindje even mag vasthouden. De gynaecoloog geeft aan dat dit wel het streven is, maar omdat de kleine veel te vroeg wordt geboren zal hij snel moeten worden gecheckt door de kinderarts. De weeën worden steeds intenser en tijdens een wee ligt Mariska te trillen in bed. Ze vraagt of ze alsnog iets tegen de pijn kan krijgen, maar omdat ze ondertussen al – meer dan – 8 cm ontsluiting heeft, geeft de verpleegster aan dat dit geen zin meer heeft: “Voordat de pijnstilling werkt, is de kleine er waarschijnlijk al”. En het is slechts een paar minuten later wanneer Mariska aangeeft dat ze moet persen. Even na half negen toucheert de gynaecoloog nogmaals en Mariska heeft inderdaad volledige ontsluiting. Om precies 20:45 uur wordt Stan geboren en de kleine man laat meteen van zich horen. In de minuten daarna mag hij bij zijn moeder liggen. Door de lens van de camera zie ik een zichtbaar geëmotioneerde, blije en trotse Daniël. Mariska lijkt het allemaal nog niet te kunnen geloven. Het is zo’n heftige dag geweest en vanaf het moment dat de weeënremmers werden stopgezet ging het allemaal ook zo snel. Na een aantal minuten wordt de navelstreng door Daniël doorgeknipt en gaat hij samen de kinderarts naar de naastgelegen kamer. De eerste checks zien er goed uit en voordat Stan naar de couveuse-afdeling gaat mag hij nog even bij zijn moeder liggen. En dan volgt de ontlading en de blijdschap bij Mariska en zie ik haar intens genieten van haar zoon en Daniël. Wat een prachtig moment. Even na negen uur wordt de placenta geboren. Deze is relatief klein, maar ziet er verder prima uit.

En dan mag de familie eindelijk naar binnen. Binnen een aantal minuten is de kamer ineens vol, volgen de eerste cadeautjes en genieten Daniël en Mariska van hun welverdiende champagne (die Daniël in het vliegtuig heeft gekregen van het KLM personeel). De kersverse papa moet ook van T-shirt wisselen en daarna bestaat er geen enkele twijfel meer over zijn nieuwe titel: ‘Papa’. Ik blijf nog even wachten totdat Mariska zich heeft opgefrist en we met de hele groep naar beneden gaan. Mariska en Daniël gaan uiteraard als eerste naar binnen, per slot van rekening mag het niet te druk zijn op deze couveuse-kamer. Het is heel erg donker in de kamer, maar als er twee verplegers komen om bij Stan bloed af te nemen gaat heel even het licht aan en kan ik snel een paar foto’s maken. In het ‘bijna donker’ maak ik nog een aantal foto’s van moeder en zoon en dan neem ik afscheid.

Wat een bijzonder indrukwekkende avond en geboorte. In stilte rijd ik die avond naar huis. Op een of andere manier is de autoradio alleen maar storend. In de weken daarna heb ik een aantal keer contact met Mariska. Half juli krijg ik te horen dat Stan naar huis mag zodra hij 48 uur geen dipjes meer heeft in zijn saturatie en hartslag en 20 juli is het dan eindelijk zover: Stan mag met papa en mama mee naar huis.

‘Een emotionele achtbaan’. Dat zijn de woorden die Mariska in haar mail gebruikte om de geboorte en de weken daarna te typeren. Ik ben dankbaar dat ik erbij kon zijn om (een gedeelte van) deze emotionele achtbaan vast te leggen. Ik wens dit kersverse gezin de komende tijd een rustiger vaarwater toe. En uiteraard veel liefde en geluk… in alle gezondheid!

Geboortefotografie
Geboortefotografie Gorinchem
Geboortereportage Gorinchem
Ziekenhuisbevalling
Bevallingsfoto's
Geboortefoto's
Geboortefotograaf
Geboortefotograaf Gorinchem
Fotograaf bij de geboorte
Ziekenhuisbevalling fotografie
Fotoreportage vroeggeboorte
Geboortereportage prematuur geboren
Geboortefotografie te vroeg geboren

Wil je meer informatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *