Geboortefotografie in Eindhoven | Een ongeplande keizersnede

Ik zeg altijd dat het verloop van een geboorte niet te voorspellen is en toch betrap ik mezelf erop dat ik het stiekem toch elke keer doe. Ook deze keer werd de ‘voorspellingsarrogantie’ weer resoluut terechtgewezen. Een geboorte is simpelweg niet ‘over het algemeen’ of ‘gemiddeld’. Iedere geboorte is uniek en volgt haar eigen pad.

4 dagen voor de uitgerekende datum krijg ik een berichtje van Roos dat ‘de weeën wel zo’n beetje zijn begonnen’. Het is dan 9:00 uur in de ochtend en op basis van haar woordkeuze concludeer ik dat ik niet binnen nu en een half uur in de auto hoef te springen. Fase ‘acuut’ laat dus nog even op zich wachten, maar fase ‘alert’ is wel degelijk aangebroken. Ik controleer de trilstand en het volume van mijn telefoon en stop deze in m’n broekzak, zodat ik het direct merk wanneer er gebeld wordt of wanneer er een bericht binnen komt. Roos moet die middag naar de gynaecoloog voor een hartfilmpje en we spreken af dat ze me op de hoogte stelt, zodra er iets nieuws te melden valt. Begin van de avond laat Roos me weten, dat het zeker is begonnen en dat ze al zo’n 2,5 cm ontsluiting heeft. Ze kreeg de keuze of ze wilde blijven om de bevalling te laten inleiden of naar huis zou gaan om de nacht af te wachten. Roos is blij dat ze nog even naar huis kan om het daar in alle rust nog wat tijd te geven. Op basis van haar medische indicatie zal er de volgende ochtend worden gekeken of ze de bevalling wat gaan stimuleren.

Het is kwart over 4 ’s nachts als ik word gebeld door Els, de moeder van Roos. Ik ben meteen wakker, want als er iemand anders gaat appen of bellen, is het over het algemeen serieus. Tot zover verlopen mijn voorspellingen nog goed, want ik begrijp dat ze al in het ziekenhuis zijn en de  weeën al een tijdje om de 3 minuten komen. Els vraagt of ik nog even af wil wachten totdat de gynaecoloog is geweest, maar ik besluit te gaan rijden. Ik ben nu toch te alert om nog te kunnen slapen. Bovendien is Eindhoven niet naast de deur en als de weeën elkaar zo snel opvolgen, dan zou het zomaar eens snel kunnen gebeuren. Ik spoor m’n auto net iets meer aan dan anders en het is kwart voor 6 als ik me meld bij de receptie van de afdeling Verloskunde op de 11de verdieping. Ik word verzocht om op de gang te wachten, aangezien ze ‘nog even bezig zijn’. Een aantal keer komt er iemand de verloskamer in of uit lopen en elke keer krijg ik een ‘nog even geduld’ te horen. M’n gedachten beginnen te spoken en ik vraag me af of alles wel goed gaat. Ergens op de verdieping hoor ik een baby huilen, maar ik kan niet lokaliseren waar het geluid precies vandaan komt. Zou de kleine al geboren zijn? Nee toch?

Na een klein kwartier geeft de verpleegkundige aan dat ik naar binnen kan. Ik weet totaal niet wat me te wachten staat, maar op het moment dat ik binnen stap zie ik Roos relatief ontspannen in bed liggen, met dikke buik. Ik ben dus nog op tijd gelukkig. Ik begrijp dat er net enige paniek was, omdat de buik van Roos constant keihard bleef en niet ontspande, waardoor de hartslag van de kleine erg laag werd. De verpleegkundige legt uit dat je een wee kunt vergelijken met kopje onder gaan. Iedere wee gaat de kleine kopje onder, maar omdat een wee maar even duurt, kan de kleine daarna weer even ontspannen. Op die manier is het lang uit te houden. Echter als een wee blijft voortduren en de buik niet ontspant, wordt het voor een kleintje erg benauwd. Gelukkig ziet alles er nu weer goed uit en doet de kleine het weer super. Roos heeft inmiddels ook een ruggenprik gehad en die doet prima haar werk, waardoor we even kunnen bijpraten. Ik begrijp van Roos dat het rond een uur of 3 in de nacht van 4 op 5 oktober was begonnen. Nog wel onregelmatig en overdag nam de weeënactiviteit ook weer wat af. Toen ze thuis was gekomen van de gynaecoloog was het weer wat intenser geworden en om 2:00 uur had ze haar moeder gebeld. Een klein kwartier later waren haar vliezen spontaan gebroken en een half uur later waren ze in het ziekenhuis aangekomen.

Om 6:00 uur wordt er getoucheerd en de ontsluiting is dan gevorderd tot 6 cm. We zitten wat te rekenen en te grappen. De geboortedatum van de kleine wordt in ieder geval zes, tien, tweeduizendzestien. 16 uur of 16:10 uur zal het vast niet worden, maar misschien dan wel 10:16 uur. Dat zou toch wel bijzonder zijn en met een gemiddelde 1 cm ontsluiting per uur zou dat wel moeten kunnen. Het is 6:20 uur wanneer een vriendin van Roos belt en vraagt hoe het met ‘mams’ is. “Goed”, antwoordt Roos gekscherend, “Hopelijk is het een knapperd, anders stop ik ‘m terug”. Best bijzonder om een compleet ontspannen vrouw te zien, terwijl je weet dat haar lichaam keihard aan het werk is om een kindje gezond en wel ter wereld te brengen. Om 6:40 uur vraagt de verpleegkundige of Roos op haar rechterzij wil gaan liggen. Alles ziet er goed uit, alleen is de kleine wat rustig en hopelijk wordt hij bij het wisselen van lichaamshouding weer iets actiever. Om 7:00 uur kijkt de verloskundige weer naar de ontsluiting en deze is dan gevorderd tot 8 cm. Het laatste uur hebben we dus een extra cm cadeau gekregen, uitgaande van de gemiddelde 1 cm ontsluiting per uur. We kijken elkaar betekenisvol aan, misschien wordt het zelfs wel 9:00 uur in plaats van onze voorspelde 10:16 uur, de tijd waarop Roos zelf is geboren. Alles is nog mogelijk. De verloskundige geeft wel aan dat de kleine nog erg hoog ligt en nog wat moet indalen. Ook ligt de hartslag wat hoger, maar dit komt wel vaker voor bij een ruggenprik. Meestal gaat dit dan gepaard met een verhoogde temperatuur, waar nu geen sprake van is. Wellicht dat er op een later moment wel wat bloed afgenomen kan worden bij de kleine (door middel van een klein sneetje op het hoofd) om de zuurgraad bepalen, waarmee een uitspraak gedaan kan worden over hoe comfortabel de baby het nog heeft.

Inmiddels is het team van de dagdienst begonnen en de verpleegkundige vraagt of Roos weet wat het gaat worden of dat ze zich laat verrassen. “Nee, geen verrassing. Ik vond de verrassing al groot genoeg”, antwoord Roos. Een erg grappige opmerking, echter met een serieuze ondertoon, want als je denkt dat je niet – natuurlijk – zwanger kunt worden, dan is het woord ‘verrassing’ een understatement als je erachter komt dat je al bijna 10 weken zwanger bent.
9:00 uur gaat rustig voorbij, dus we zetten in op 10:16 uur. Roos geeft aan dat ze zich niet kan voorstellen dat ze zo nog wat moet gaan doen. De ruggenprik werkt prima en het gaat er allemaal zo rustig en gemoedelijk aan toe. Om 10:00 uur kijkt de verloskundige weer naar de ontsluiting. Nog steeds 8 cm. Het hoofdje van de kleine is daarentegen wel weer iets gezakt maar ligt nog steeds erg hoog. De verloskundige geeft aan dat het aantal weeën voldoende is, maar dat ze blijkbaar iets aan kracht missen om de kleine verder te laten zakken. Het voorstel is dan ook om wat bij te gaan stimuleren met weeopwekkers. De moeder van Roos besluit om nu even naar huis te gaan om de hondjes wat aandacht te geven, want het is wel zeker dat onze voorspelling van 10:16 uur niet uit gaat komen. Zou het dan toch 16:00 worden?

Rond 10:30 uur gaat de verpleegkundige even overleggen of ze de weeopwekkers iets kan ophogen. Het aantal weeën ligt net iets onder het gewenste aantal. Een half uur later wordt er voor een tweede keer opgehoogd en al snel daarna geeft Roos aan dat ze het gevoel heeft dat ze moet plassen en dat ze het erg warm heeft. In de afgelopen uren is haar temperatuur langzaam gestegen van 36,7 naar 37,9 graden, wat ook duidelijk te zien is aan de rode kleur op haar wangen. Het is niet te hopen dat deze boven de 38,5 komt, wat dat zou betekenen dat ze een antibioticakuur moet. Ze mag een paracetamol innemen en hopelijk lukt het daarmee om de temperatuur wat te laten zakken. Om 11:30 uur wordt de katheter opnieuw geplaatst, want na 4 zakken vocht (via het infuus), vult de katheterzak zich nauwelijks wat op z’n minst opmerkelijk te noemen is. Het opnieuw plaatsen van de katheter helpt echter niet, de blaas is blijkbaar leeg. “Oh, dat vocht zit nu vast ook bij m’n enkels”, zegt Roos terwijl ze één been triomfantelijk buiten de deken steekt.

Na de 2e ophoging van de syntocinon geeft Roos aan aan nu veel meer druk beneden te voelen, ze moet de weeën zelfs al weer een beetje weg gaan zuchten. Op een pijnschaal van 10 zou ze de weeën nu een 5 geven, maar het is nog wel uit te houden. Voor de verpleegkundige is dit echter  voldoende reden om toch even met de verloskundige te gaan overleggen. De pijnstilling wordt iets opgehoogd en de weeopwekkers weer een standje lager gezet, aangezien de weeën niet helemaal wegzakken (kamelenweeën worden die genoemd blijkbaar), met andere woorden, de buik ontspant niet voldoende tussen de weeën door. Om 12:40 uur wordt er een ECG gemaakt en eet Roos een beschuitje met kaas. Om 13:00 uur is de verloskundige weer terug en zij concludeert dat Roos nu volledige ontsluiting heeft, maar dat de kleine nog wel wat moet zakken voordat ze mag gaan persen. Er wordt afgesproken om over een uur nog een keer te kijken of de kleine dan wel voldoende is gezakt. De sfeer in de verloskamer is gemoedelijk. Wat dat betreft lijkt het er helemaal niet op dat in deze kamer een vrouw ligt te bevallen en Roos geeft nogmaals aan dat ze het zo vreemd vindt dat ze straks nog iets moet gaan doen. De moeder van Roos kijkt een aantal keer op de klok, 16:00 uur komt nu toch steeds dichterbij. We hadden vanmorgen echt niet gedacht, dat er op dit tijdstip nog geen kleine zou zijn. Zo wordt maar weer bewezen dat de natuur niet is te voorspellen. Ondertussen keuvelen we verder en hebben we het over het familie-uitje met de parachute sprong, waarbij Roos had gevraagd om de vrije val zo lang mogelijk te laten duren en de achtergebleven familie op de veilige grond er bijna in bleef, omdat de parachute van Roos maar niet open ging. “Ja, da’s typisch Roos “, zegt haar moeder. De verpleegkundige vraagt of Roos al een naam heeft voor de kleine. “Ja, ik denk het wel”, zegt Roos, “Het is in ieder geval een eis dat je de naam goed moet kunnen schreeuwen. Dus geen Phillip-Jan… of Sebastiaan.” We moeten er allemaal om lachen. In eerste instantie dacht ze aan de naam Balthazar, maar nu heeft ze toch een andere naam in haar hoofd en ze hoopt maar dat de naam straks past. De verpleegkundige geeft aan dat ze niet meteen hoeft te beslissen, maar dat ze hiervoor nog 3 dagen de tijd heeft. Die eerste dagen kan hij gewoon als ‘Baby X’ door het leven.

Om 14:00 uur komt de verloskundige terug. De kleine is voldoende gezakt en Roos mag gaan persen. De verloskundige gaat terug naar de ‘buurvrouw’ en de verpleegkundige begeleid Roos in het proces. Roos geeft alles wat ze heeft en het is opvallend hoeveel kracht zij heeft en hoe lang ze het volhoudt. In de verloskamer ernaast horen we een vrouw die het blijkbaar moeilijk heeft. “Nou ja zeg, dit helpt ook niet echt”, zegt Roos ironisch. Om 15:30 uur komt de verloskundige terug om te kijken hoe het gaat. Helaas moet ze concluderen dat de kleine niet verder is gezakt en ze geeft aan dat het mogelijk een keizersnede gaat worden. Roos ziet dat helemaal niet zitten en vraagt of ze nog even door mag gaan. Er wordt afgesproken dat ze tot 15:50 uur mag persen. Ineens lijkt de tijd tussen de weeën uren te duren. “Ik had nooit gedacht dat ik op een wee zou zitten te wachten. Het ene moment wil je die dingen weg hebben en het andere moment zit je erop te wachten”, zegt Roos. Inderdaad, hoe bizar kan het lopen. Zit je die ochtend nog voorspellingen te doen over een mogelijke – en toen nog realistische – geboortetijd van 10:16 of 16:10 uur, lijkt de 10:16 uur alweer zo lang geleden en besef je nu dat ook 16:10 uur waarschijnlijk niet meer realistisch is.
Om 16:00 uur komt de verloskundige weer terug en zij heeft helaas slecht nieuws, de kleine zit nog steeds op dezelfde plaats, dus het gaat toch een keizersnede worden. Roos vraagt of ze het niet toch nog even mag proberen, maar ze beseft dat dit waarschijnlijk tevergeefs is. Ik zie dat zowel Roos als haar moeder erg overdonderd zijn. Roos vraagt hoe het dat zit met het herstel en hoe lang ze moet blijven. Ik laat haar mijn eigen litteken zien, een klein – nu nog – roze streepje op mijn onderbuik en ik probeer haar enigszins gerust te stellen. Natuurlijk kan en mag ik haar keizersnede niet vergelijken met die van mij, maar ik heb mijn eigen keizersnede niet als iets negatiefs ervaren en ik hoop dan maar dat ze daar enige geruststelling uit kan halen. Om 16:15 uur wordt Roos voorbereid op de operatie en krijgt ze het blauwe OK schort aan. Nog geen 5 minuten later staan we in de lift naar beneden. De spanning is goed voelbaar (en zichtbaar zie ik later op de foto’s). Eenmaal op de OK beland je in de goed geoliede OK machine en neemt de routine het (tijdelijk) over. Alles gaat zo snel, dat het lastig is om alles ten volle te ervaren en gelijk te verwerken. Dat verwerken komt later wel, de eerste prioriteit is de kleine zo snel mogelijk geboren te laten worden. En dat gebeurt, binnen 1 minuut en 11 seconden. Tussen het moment van binnenkomen tot het moment van verlaten van de OK zit nog geen 30 minuten. Ook ik moet toegeven een beetje te zijn overdonderd door (de snelheid) van de vele gebeurtenissen en het kan haast niet anders dat dit voor Roos nog veel sterker geldt. Wat dat betreft ben ik er van overtuigd dat foto’s heel belangrijk kunnen zijn om dergelijke achtbanen van gebeurtenissen en emoties te verwerken en alles een plekje te kunnen geven.

Iets na 17:00 uur verlaten we de OK en wordt Roos naar de verkoeverkamer gereden. Ze trilt, is erg misselijk en heeft het heel koud. Als ze even later moet overgeven, zakt de misselijkheid daarna gelukkig langzaam weg. Er wordt gebeld en de moeder van Roos gaat alvast naar boven. Ik neem de kleine man van haar over (daar leg ik mijn camera heel graag even voor neer) en ik kan het niet laten om een telefoonkiekje van dit prachtige ventje te maken om straks thuis te laten zien ( “oh kijk dat lieve kleine snoetje nou, ik zou je zo meenemen!!”). Tjonge, wat een entree heeft dit wondertje gemaakt in deze wereld.
Na een kleine 45 minuten mogen we weer naar boven, waar moeder Els en vriendin Sandra al staan te wachten. Heel langzaam begint de rust en gemoedelijkheid weer wat terug te komen in de kamer. De verpleegkundige weegt de kleine en ik maak nog wat foto’s van hoe de kleine in de buik van Roos heeft gezeten. De verpleegkundige heeft de placenta ook mee naar boven genomen en ze laat zien hoe deze in de baarmoeder zat. Dat blijft elke keer toch weer prachtig om te zien. Roos maakt een foto van haar vriendin Sandra die de kleine in haar armen heeft. Ik moet er wel om lachen, want meestal is het het bezoek dat een telefoonkiekje maakt van moeder en de kleine terwijl het nu precies andersom is. Ik heb zo’n vermoeden dat haar naasten dit als een ‘Typisch Roos‘ moment zouden omschrijven 😉 . De moeder van Roos geeft de kleine zijn eerst flesje en als de dop van de fles is verwijderd 😉 lukt het de kleine man om z’n eerste 10 ml op te drinken. Ik maak nog een aantal foto’s en dan neem ik afscheid. Het was voor Roos een hele lange nacht…… dag, nacht en dag.

Op de weg terug kijk ik in gedachten terug naar de gebeurtenissen van de afgelopen 12 uur. Zaten we die ochtend nog te grappen over een mogelijke geboortetijd van 10:16 uur, blijkt de daadwerkelijke geboortetijd gewoon 6,5 uur later te liggen en werd haar kleine man niet geboren in de relatieve gemoedelijkheid van een verloskamer, maar in de hectiek van de OK. Ik beloof plechtig me nooit meer te wagen aan (geboorte)voorspellingen. Het kan zomaar, ineens, heel anders lopen. En gelukkig, zijn er dan de foto’s nog. Lieve Roos, wat een avontuur moet het voor jou zijn geweest en dan niet alleen de geboorte van jouw kleine man, maar ook de zwangerschap. Maar nu is hij daar en nee, niet ‘baby X’, maar jouw lieve, kleine Reme. Ik wens jullie alle goeds!

Het medisch personeel op onderstaande foto’s dat herkenbaar in beeld is gebracht, heeft hiervoor expliciet toestemming gegeven.

Geboortefotografie Eindhoven
Geboortefotografie Noord-Brabant
Geboortefotograaf Noord-Brabant
Geboortereportage Eindhoven
Geboortereportage Noord-Brabant
Ziekenhuisbevalling
Foto's keizersnede
Foto's van de geboorte
Geboortefoto's
Bevallingsfotografie
Dutch birthphotographer
Birthphotography
Birthphotographer Netherlands
Birthphotos
Geboortefotografie keizersnede
Geboortereportage sectio

Wil je meer informatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *