Geboortefotografie Breda

Geboortefotografie in Breda | Een prachtige badbevalling | Kelvyn

Nu ben ik nog niet zo heel lang bezig met geboortefotografie, maar toen ik werd benaderd door Rudy was ik toch wat verbaasd.

Tot op heden zijn het namelijk alleen de dames geweest die mij benaderden voor meer informatie en had ik voorafgaand aan een kennismakingsgesprek hoofdzakelijk contact met de aanstaande mama. Deze keer was echter anders. Rudy zocht contact via het emailformulier op de site en was in onze verdere mailwisseling vooral kort maar krachtig. Een man van weinig woorden was zo mijn indruk en ik kan ‘m geen ongelijk geven: waarom 10 woorden gebruiken als je de vraag/boodschap ook in 3 woorden kunt formuleren? Op een of andere manier liet het me niet los en zo schoten er op die voorjaarsachtige woensdagavond allerlei scenario’s door mijn hoofd terwijl ik onderweg was naar het kennismakingsgesprek in Breda. Ik zag mezelf al binnenkomen, een zeer verbaasde zwangere dame vanaf de bank mij aanstaren terwijl manlief zegt: “Schatje…. dit is Joanne en zij gaat foto’s maken van de bevalling. Leuk hè?” Het vervolg van dit scenario was natuurlijk dat deze verrassing niet zo werd gewaardeerd en de bloemvazen, onderzetters en thee mokken vervolgens om de oren vlogen. Oké, ik geef toe dat de fantasie in deze wellicht wat op hol was geslagen, maar laat ik zo zeggen dat ik ieder geval open stond voor diverse mogelijkheden. De daadwerkelijke kennismaking leek (gelukkig) helemaal niet op het doemscenario van zojuist, want de Brabantse gezelligheid viel al snel als een warme deken om de schouders. Terwijl Rudy de thee verzorgt, kletst Nicole ontspannen over haar gezin, de zwangerschap en de aankomende bevalling. Ze heeft er echt zin in. Zwanger zijn is niet zo haar ding, maar de bevalling daar kijkt ze enorm naar uit. De bevalling van dochter Meagen was niet helemaal volgens wens gegaan, maar de tweede bevalling van zoon Bryant onder begeleiding van een Doula en met behulp van hypnobirthing was een geweldige ervaring geweest. Deze (laatste) keer wilde ze graag in bad bevallen, nu zonder Doula. En met een geboortefotograaf, want de kleine maakt het gezin compleet en ze wilde graag iets speciaals. Als we zo’n beetje alles hebben besproken kan ik het toch niet laten en vraag waarom het nu juist Rudy was die contact met me zocht. Nicole geeft aan dat een bevalling zo wordt gezien als een vrouwending en zij er juist voor kiezen om het samen te doen. Zij had heel veel uitgezocht en Rudy had het allemaal verder geregeld. Ik word er even stil van en voel me bijna schuldig vanwege mijn eerdere gedachten. Wat prachtig om zo samen bezig te zijn met de voorbereiding van iets dat juist door ‘samen’ is ontstaan.

Het is maandag 13 april als ik rond 17:30 uur een berichtje krijg van Nicole waarin ze mededeelt dat ze die ochtend (een deel van) de slijmprop is verloren. Ze had al een tweetal onrustige avonden achter de rug en gedurende de dag was er af en toe een wee geweest. Nu kwamen ze iets regelmatiger en ze voelden ook echt als ontsluitingsweeën. Een klein uur later volgt een volgend bericht dat de weeën al wat langer duren en ook wat regelmatiger komen. Op mijn vraag of ze al contact heeft gehad met de verloskundige, laat Nicole weten: ‘Nog niet, duurt nog wel even hoor’. Ik moet glimlachen, hier spreekt een vrouw met (bevallings)ervaring. Iets later verneem ik dat de weeën tijdens het eten wat waren afgezakt maar daarna weer lekker door gingen. Later begrijp ik van Nicole dat beweging het sleutelwoord is voor het op gang brengen/houden van de weeën. Voor haar werkte dat de vorige keer heel goed. Ik ben onder de indruk van deze vrouw, die haar lichaam zo goed kent…. en vertrouwt.
Iets voor zeven uur krijg ik een foto doorgestuurd. Het bevallingsbad wordt neergezet. Ik begrijp dat de kinderen helemaal hyper zijn en ik kan het ze niet kwalijk nemen. Per slot van rekening krijgen ze er in de komende uren een broertje of een zusje bij. Wat het wordt is namelijk nog een verrassing voor iedereen. “Ik denk dat het verstandig is als je hier rond een uur of acht bent”, laat Nicole me net na zevenen weten. Ik hoef niets meer te vragen, deze vrouw weet immers waarover ze het heeft en ze vaart vol (zelf)vertrouwen haar eigen koers naar deze ‘wonderbaarlijke verrassing’. En dit alles met de weinige woorden, de liefde en onvoorwaardelijke toewijding van haar partner Rudy.

Rond 19:45 uur kom ik aan in Breda. Het bad is inmiddels opgeblazen, gevuld en mooi op temperatuur. Nicole kan er zo in, mocht zij dat willen. De kinderen liggen net op bed en op het display in de woonkamer zie ik dat Rudy naast zijn zoon in bed ligt. “Meagan zal zo slapen.”, zegt Nicole, die bij de eettafel staat. “Zij was al zo moe. Bryant komt wat moeilijker in slaap en slaapt ook heel licht”. Ik zet mijn tas in een hoek van de kamer en pak de camera om alvast wat testopnamen te maken. Nu het buiten nog licht is, gaat dat prima. Ik vraag Nicole of ik de schemerlamp die in de hoek staat bij het bad mag zetten, want als er straks van buiten geen licht meer binnenvalt is het rondom het bad erg donker. Er wordt meteen een verlengsnoer gehaald en zelfs een fellere lamp. “De lampenkappen mogen er ook af hoor”, zegt Nicole net voordat zich weer een wee aandient. Elke keer als er een wee komt drukt Rudy zijn handen op Nicole’s onderrug. Met haar bekkeninstabiliteit ervaart zij dit als erg prettig. Na sommige weeën verschijnt er glimlach op Nicole’s gezicht en het is duidelijk te zien dat ze van haar bevalling geniet. Nu de weeën nog mild zijn verlaat Rudy af en toe de woonkamer. Zoon Bryant slaapt nog niet en verloskundige Nynke van Verloskundigenpraktijk ‘De Ooievaar’, die rond kwart voor 9 aankomt, had zelfs nog een ondeugend koppie voor het raam gezien. De volgende weeën worden ondersteund door Nynke en als Rudy even later beneden komt en Nicole’s schouders masseert, zie ik door mijn lens een schitterend plaatje van een prachtige buik en Nicole’s handen die daar teder overheen wrijven. ‘Klik-Klak’ hoor ik mijn camera resoluut zeggen.

Zwanger

De weeën worden ondertussen langzaamaan scherper. “Ik denk dat hij/zij er rond een uur of 10 wel is”, zegt Nicole. Omdat ze toch wel nieuwsgierig is hoeveel ontsluiting ze nu heeft vraagt ze Nynke om even te kijken: ze zit op 5 cm. Nicole besluit het bad in te gaan. Rudy wijkt ondertussen geen moment van haar zijde en giet tussen de weeën door het warme badwater over Nicole’s rug. De weeën lijken even af te nemen, maar Nynke verzekert Nicole ervan dat de ontsluiting nu echt wel door zal zetten. Ondertussen wordt de kraamhulp gebeld en even na negenen staat Debby van Baby’s & Zo Kraamzorg voor de deur en zij begint direct met het klaarleggen van alle benodigde spulletjes. Na een tijdje nemen de weeën weer toe en ze worden nu ook echt scherp. Soms komen er zelfs 2 direct achter elkaar. “Bevallen is leuk,”, zegt Nicole met een rood hoofd, “maar 4 uur lang deze weeën hoeven van mij niet. Het is ook de derde, dus het mag wel wat sneller gaan.” Ik kijk op de klok. 22:00 uur wordt het inderdaad niet, maar ik geloof niet dat het heel veel langer zal gaan duren. De weeën zijn naast scherp flink pijnlijk en Nicole geeft daar goed uiting aan: “Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaauw….. dit was een hele scherpe!”. Ze verontschuldigt zich voor haar ‘geluiden’: “Sorry hoor, ik kan niet stil bevallen. Gelukkig is de buurvrouw doof”. We moeten er allemaal om lachen en qua geluid valt het echt wel mee. Blijkbaar is de beleving anders. Nynke vraagt hoe het bad bevalt (onbedoeld grappige woordspeling 😛 ) en Nicole geeft aan dat ze niet het idee heeft dat de weeën zelf er milder door worden, maar dat het vooral heel prettig is om tussen de weeën door te kunnen ontspannen.

En dan voelt Nicole de persweeën opkomen. Ze gaat verzitten zodat ze haar kindje straks aan kan pakken, terwijl Rudy gehurkt achter haar (en het bad) gaat zitten. Nog geen 3 persweeën later omvatten haar handen een hoofdje en een paar seconden later is de kleine geboren. Heel even bewonderen Nicole en Rudy het kleine mensje dat nog onder water zit, om het vervolgens dicht tegen haar aan te drukken. De lieve, vertederende woorden vloeien als vanzelf uit haar mond, intens gelukkig met het wonder dat ze nu in haar handen houdt. Dan wordt er gekeken en ja hoor: de wonderbaarlijke verrassing blijkt een jongen, die Kelvyn (Johannes Adrianus) gaat heten.  De placenta laat nog een kleine 40 minuten op zich wachten en Nicole heeft af en toe flink last van de naweeën. De navelstreng blijft nog lang kloppen en Rudy schrikt even als hij het zelf voelt (Note to myself: een volgende keer vragen of ik ook mag voelen). Na een tijdje kan de navelstreng worden afgebonden (met een navelveter in plaats van het standaard klemmetje) en aan Rudy (uiteraard) de eer om deze door te knippen. Als na verloop van tijd het water wat begint af te koelen verlaat Nicole het bad en gaat op de bank liggen met Kelvyn op haar borst. Wederom wijkt Rudy geen moment van haar zijde als de verloskundige een aantal hechtingen moet zetten, voorafgegaan door een korte uitleg over de verdoving (spray of prikje). Als blijkt dat de werking hetzelfde is, is de keuze niet zo moeilijk. Het zijn er gelukkig maar 2. Vervolgens kijkt Nynke kleine Kelvyn na en alles is gelukkig prima in orde. Bovendien heeft de kleine man in zijn eerste levensuur al een record verbroken: 4760 gram, de zwaarste van de 3. Rudy kleedt Kelvyn aan en ja, zelfs bij de derde is het weer even wennen. Dan kroelen met papa en wachten totdat mama uit de douche komt en grote zus en broer wakker gemaakt kunnen worden om te komen kijken. Beide zijn echter erg slaperig en die vreemde mevrouw in de slaapkamer met dat grote klik-klak apparaat maakt het er ook niet veel beter op.

Ik wacht nog even op de ouders van Nicole, die net voorbij Rotterdam wonen en dus een stukje moeten rijden. Als ze een uurtje later zijn gearriveerd en hun kersverse kleinzoon op schoot hebben, maak ik nog een paar foto’s voordat ik afscheid neem en naar huis ga. De volgende morgen stuurt Nicole een foto door van (een breed lachende) Meagan en Bryant met hun nieuwe broertje. Net nadat ik weg was waren ze toch nog (echt) wakker geworden.

Deze bevalling zal me nog lang heugen. Wat bijzonder hoe deze vrouw samen met haar partner hun zoon op de wereld heeft gezet, zonder hulp van een verloskundige, doula of wie/wat dan ook en wat bijzonder weer dat ik dit heb mogen vastleggen. ‘Gewoon’, op (eigen) koers naar deze wonderbaarlijke verrassing…. een zoon.

Diep respect!!

GeboortefotografieGeboortefotografieGeboortefoto'sGeboortereportageBadbevallingBevalling in badBevallingsfoto'sBevallingsfotografie BredaBirthphotography

Wil je meer infomatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *