Geboorte Jaran

De geboorte van onze zoon – Jaran

De administratie is al een tijdje niet meer bijgewerkt en inmiddels ligt er een behoorlijke stapel papier op tafel. Als ik door de stapel ga valt mijn oog al snel op mijn geboorteplan: een keurig document van 2 A4’tjes. Zelfs aan de opmaak is uiterste zorg besteed. Ja, laat dat maar aan (perfectionist) Joanne over. Aan alles is gedacht. Alhoewel? Nu – achteraf gezien – moet ik er een beetje om lachen. Dat het zo zou lopen had ik nooit verwacht, sterker nog, dit scenario was niet eens door mijn hoofd gegaan…

Laat ik maar beginnen bij 41 weken zwangerschap. Ik had niet verwacht, dat ik de kleine zo lang bij me zou dragen. Toen ik na 38 weken besloot dat het vloertje op zolder echt het laatste was dat ik zou klussen en nadat het huis (ma, nogmaals bedankt) van boven tot onder blinkend schoon was gemaakt dacht ik dat de kleine – nu ik wat meer kon ontspannen – wel zou komen. Niet dus. Ik wilde heel graag een natuurlijke geboorte, bij voorkeur een badbevalling. Tijdens mijn zwangerschap lag ik zo ongeveer elke dag een uur in bad. Dat was mijn moment van ontspanning en ik genoot daar iedere keer weer intens van. Toen de uitgerekende datum (1e kerstdag) voorbij ging en mijn buik er nog steeds zat begon ik toch enigszins onrustig te worden. M’n ‘planning’ begon wat wankel te worden en die 42 weken grens (waarbij je ‘medisch’ wordt) kwam nu toch wel rap dichterbij. Die laatste week voor de beruchte 42-weken-vrijdag betrapte ik mezelf erop dat ik ’s nachts teleurgesteld wakker werd als ik moest plassen, omdat er nog steeds geen wee te bekennen was. Ik had zelfs nog nooit een harde buik gehad en iedere keer zag ik mijn badbevalling in het water vallen (onbedoeld leuke woordspeling 😉 ). Op maandag (41+3 weken) moesten we naar het ziekenhuis voor een CTG en een echo, om te kijken of de kleine het nog steeds goed maakte. Normaal gesproken wordt je in regio Rotterdam uiterlijk met 41 weken ingeleid, maar gezien mijn verlangen naar een natuurlijke geboorte, wilde de verloskundige nog wel afwachten. Mits de kleine het nog naar zijn zin had daarbinnen uiteraard. De CTG zag er prima uit en ook de echo was goed, maar tijdens inwendig onderzoek bleek alles nog potdicht, dus strippen was helaas niet mogelijk. Met een nieuwe afspraak voor woensdag op zak gingen we ’s middags weer naar huis. Die woensdag was de CTG opnieuw in orde, echter op de echo waren wat verkalkingen in de placenta te zien, wat wilde zeggen dat de (moeder)koek op begon te raken en dat het hoog tijd werd dat de kleine zou komen. De (ik-wil-dit-echt-niet-maar-het-moet-toch) afspraak voor vrijdag werd gemaakt. Die avond was ik ontzettend verdrietig en het besef dat een badbevalling er niet in zat vond ik maar moeilijk te verkroppen. Ik wilde zo graag dat er nog een keer gekeken werd of het mogelijk was om te strippen en ik was zo verdrietig, dat Gardy (van Verloskundigenpraktijk Portland) aanbood om nog even te kijken. Ze regelde een ruimte (de echo kamer) in het Maasstad ziekenhuis en een half uur later troffen we elkaar in de wachtruimte. De conclusie na het inwendig onderzoek was helaas hetzelfde als maandag.

En zo werd het vrijdag. Om half 8 ’s ochtends werden we verwacht op de Daycare in het Ikazia ziekenhuis. Wederom werd er een CTG gemaakt en daarna zou er een ballonkatheter geplaatst worden, waarna er weer een CTG gemaakt moest worden. Even wat achtergrondinfo: een ballonkatheter wordt geplaatst om de baarmoedermond rijp te maken. Na het inbrengen van de ballonkatheter wordt aan de top een ballonnetje met water gevuld, ter grootte van een stuiterbal.  Door de inwendige druk op de vliezen en de baarmoedermond wordt er door de ballonkatheter druk uitgeoefend en zo wat ontsluiting gemaakt. Vaak valt de ballonkatheter er – bij zo’n 3 cm ontsluiting – vanzelf uit. Ik zag er enorm tegenop, maar het plaatsen van de katheter is me enorm meegevallen. Ballonkatheter in baarmoedermond

En toen begon het lange wachten, want er is in zo’n ziekenhuis niet veel meer te doen dan een ‘uitje’ naar de coffee corner. Gelukkig had Marco z’n laptop met wat films bij zich, dus net na de lunch hebben we een docu over Nina Simone gekeken. Rond half 2 volgde opnieuw een CTG en nog geen kwartier later begonnen de harde buiken:

Weeën registratie

De docu moest er zelfs van op pauze. Aan de ene kant was ik euforisch omdat ik nu ook wist wat een harde buik was, maar aan de andere kant vroegen ze ook wel aandacht. Oké, ik zal eerlijk toegeven dat ik ze op dat moment zelfs als pijnlijk bestempelde. Nu ik weet hoe weeën voelen, durf ik een harde buik niet als meer dan een ‘kriebeltje’ te noemen. En zo kabbelde de vrijdag voort, inclusief de harde buiken. Rond 21:30 uur neem ik afscheid van m’n lief (waarom mogen de partners niet blijven? Desnoods met een eigen luchtbed en slaapzak). Marco is nog geen anderhalf uur thuis als de eerste wee komt. Het zal zo rond middernacht geweest zijn, want toen de eerste wee zich aandiende, bedacht ik me niet om eens op de klok te kijken hoe laat het precies was. Nee, die wee behoefde aandacht, volledige aandacht. Er was ook niets in me wat zich bedacht om op het rode knopje te drukken, waarmee je een verpleegster opriep. Nee, tot 06:00 uur worstelde ik met de acute oorlog in mijn onderbuik. Een gevecht was het, ondanks de cursus hypnobirthing, de dagelijkse rainbow meditatie die ik in bad afdraaide en het uren oefenen met ademhalingstechnieken. De bevalling zonder pijn, die Marie Mongan mij in haar hypnobirthing boek had beloofd, was blijkbaar aan mij niet besteed.
Rond 06:00 uur kwam de klinisch verloskundige en de lange nacht bleek niet voor niets te zijn geweest: 2 cm ontsluiting. De ballon had dus duidelijk iets gedaan. Rond half 7 stuur ik Marco een bericht dat de weeën zijn begonnen, maar dat hij rustig aan kan doen. Nog geen uur later stuur ik hem nog een bericht, dat hij er toch maar niet zo heel lang meer over moet doen. Ik heb hem echt nodig. Om 08:00 uur prop ik er een ontbijt in en nog geen half uur later meldt de verpleegster dat ze een bad voor me gaat regelen. Jippie!! Nog geen uur later mogen we gebruik maken van een bevalkamer op de (poliklinische) afdeling verloskunde. Het bad is heerlijk en dankzij Marco’s fantasie en steun lukt het me veel beter om de weeën op te vangen. Elke keer als er een wee komt stel ik me voor dat het een golf is. Ik sta op mijn surfplankje en volg de golf. Dit doe ik met mijn ademhaling. Ik adem in als de golf hoger en hoger wordt (soms blijft de golf heel even op gelijke hoogte en kan ik snel een nieuwe hap adem pakken) en na het hoogtepunt van de golf adem ik langzaam uit. Als ik een golf succesvol heb ‘besurfd’ kan ik zelfs glimlachen. Niet elke golf lukt, maar ik raak niet in paniek. De volgende golf doen we gewoon nog een poging. Na een uur in bad te hebben gelegen gaan we weer terug naar de afdeling. Zo buiten het bad lukt het me maar moeilijk om de weeën op te vangen en de ene golf beleef ik als een volleerd surfer terwijl ik bij de andere golf compleet kopje onder ga. De lunch werk ik tussen de weeën door naar binnen en rond 13:00 uur vraag ik om een paracetamol tegen de hoofdpijn. Om 13:30 wordt er weer een CTG gemaakt en inwendig onderzoek gedaan. Nog steeds 2 cm ontsluiting. Ik baal als een stekker. Al die uren hebben geen progressie gebracht. Ik probeer wat te slapen, maar dat lukt niet. De weeën worden steeds sterker en rond 16:00 uur ga ik weer in bad. Het lukt me om weer een beetje met de weeën mee te gaan in plaats van ze te bevechten, maar zodra ik uit bad ben lukt het me weer niet om de weeën op te vangen.

Tussen het avondeten en 20:30 uur speel ik met en vecht ik tegen de weeën. Ik kan niet zitten of staan en zodra de ene wee weg is, komt de andere er direct achteraan. En als dat niet gebeurt, dan vindt de kleine in mijn buik het nodig om van zich te laten horen… of beter gezegd: voelen. Om kwart voor 9 houd ik het niet meer en vraag ik om een verpleegkundige. Het lijkt wel alsof ze die ballon hebben opgeblazen tot de grootte van een basketbal. De verpleegkundige stelt voor om nog een keer in bad te gaan, maar deze keer lukt het me ook in bad niet om te ontspannen. Om 22:15 uur wordt er opnieuw een CTG gemaakt en komt de klinisch verloskundige kijken. Ik heb dan 3 cm en die (%$@$%%#^) ballon mag eruit. Dat scheelt! Om 23:00 uur mogen we naar een andere kamer (de bevalsuite). Fijn, dan mag Marco tenminste blijven! De verpleegkundige stelt voor om een paracetamol en een slaappil in te nemen, maar het idee dat ik nog een nacht weeën op moet vangen en dat ze volgende morgen weer verder gaan kijken staat me totaal niet aan. Ik ben inmiddels al zo’n 36 uur wakker, waarvan er 24 met weeën. Het is genoeg geweest, die baby komt – wat mij betreft – vannacht nog. Om 00:30 uur wordt er opnieuw inwendig onderzoek gedaan. In 2 uur is er 1 cm ontsluiting bij gekomen. Op dat moment breken spontaan mijn vliezen. Het vruchtwater is helder. En hoewel ik nooit had gedacht dat ik erom zou vragen, doe ik het nu toch: ‘Schiet maar op met die ruggenprik.’ Marco belt Kristie (Kristie Gloudemans Fotoreportages) en een kleine 45 minuten later is ze er. Inmiddels is de ruggenprik gezet en krijg ik weer wat praatjes. Wat een verademing, eindelijk kan ik weer wat ontspannen. Een uurtje later zitten we zelfs aan de thee en de chocola, terwijl ik op het schermpje naast me de weeën zie komen en gaan. Ik voel ze wel, maar pijn doen ze niet meer. Het grote wachten is weer begonnen en rond 03:30 uur besluit Marco even te gaan liggen. Kristie gaat in de tussentijd een ommetje doen. Ik probeer ook wat te slapen, maar tevergeefs. Het valt me op dat tijdens de weeën de hartslag van de kleine flink naar beneden gaat. Dat baart me enigszins zorgen. Rond 04:00 uur doet de klinisch verloskundige opnieuw inwendig onderzoek. Ik heb dan nog steeds 4 cm ontsluiting. Ze vertelt dat ze wat bloed af gaan nemen bij de kleine (dmv. een heel klein sneetje op z’n hoofd) om de zuurgraad van het bloed te bepalen. Aan de hand van deze waarde kunnen ze een uitspraak doen over het uithoudingsvermogen van de kleine. De waarde bleek een grenswaarde te zijn en de klinisch verloskundige gaat even overleggen met de gynaecoloog. Als een kleine 20 minuten later de deur open gaat en ik de gynaecoloog binnen zie komen, weet ik meteen hoe laat het is. Hij legt uit wat er aan de hand is en welke opties er zijn. Aangezien ik nog 6 cm moet voordat ik volledige ontsluiting heb lijkt het hem niet verstandig om af te wachten. Zoveel ‘puf’ heeft de kleine niet meer. Marco is ondertussen ook wakker geworden (het woord keizersnede werkt blijkbaar beter dan welke wekker dan ook 😛 ). Ik hoef geen seconde te twijfelen. Kom maar op met die keizersnede. Ik zie er totaal niet tegenop. Als de kleine maar gezond en veilig ter wereld komt. Ik doe enorm mijn best om Kristie mee de OK op te krijgen, maar de anesthesist (die blijkbaar het laatste woord heeft) is onverbiddelijk. Ik baal als een stekker. Gelukkig is één van de verpleegsters bereid om met de telefoon van Marco wat foto’s te maken, dus we hebben gelukkig wel wat foto’s van het moment suprême. Wat dat betreft is er in de geboortefotografie nog wel wat winst te halen. Je maakt mij niet wijs dat het zo’n enorm risico is als er ook een fotograaf (desnoods in een hoekje van de OK) aanwezig is.
Na het gesprek met de gynaecoloog gaat het ineens snel. Om 05:20 uur rijden we richting OK en om 05:55 uur wordt Jaran geboren. Alles zit erop en eraan en alles is goed. Onze zoon en een nieuwe grote liefde is geboren!

En zo werd mijn lang gekoesterde ‘natuurlijke badbevalling’ ineens een ‘keizersnede’. Ik had het van tevoren nooit kunnen bedenken. En toch, als ik nu naar ons kleine frummeltje in de wieg kijk, maakt het allemaal niet uit. Al had ik in mijn blote kont, in handstand in het midden van een donker steegje met 500 toeschouwers moeten bevallen. Alles om het wonder dat 9 maanden in je buik heeft gezeten op de best mogelijke manier te verwelkomen in deze wereld. Welkom kleine, lieve Jaran!

Telefoon kiekjes:

Geboortefotografie

Foto’s door Kristie Gloudemans
Ziekenhuisbevalling
Geboortefoto's

Telefoon kiekjes
Ziekenhuisbevalling fotografie
Bevallingsfoto's

Foto’s door Kristie Gloudemans
Geboortefotografie Rotterdam
Geboortereportage Rotterdam
Fotoreportage vroeggeboorte
Geboortereportage

Telefoon kiekjes
Regenboog

Wil je meer informatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.

3 antwoorden
  1. Kristie Gloudemans
    Kristie Gloudemans zegt:

    Lieve Marco en Joanne,
    Wat een avontuur was het. Dat je alles anders gepland had en ik niet mee mocht naar de OK wordt allemaal teniet gedaan door het prachtige kado dat jullie 10 januari kregen: Jaran!
    Heel erg bedankt dat ik erbij mocht zijn en dit met jullie mocht meemaken. Ik wens jullie al het geluk van de wereld want dat is jullie gegund!
    Lieve groetjes

    Beantwoorden
  2. Jamy
    Jamy zegt:

    Lieve Joanne, wat bijzonder om jullie mooie verhaal te lezen!! Geniet van het moederschap en van jullie prachtige zoon. Wat een heerlijk ventje met een stoere naam! Liefs Jamy & Jerome

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *