De geboorte van een geboortefotograaf - CreaNostra

CreaNostra – De geboorte van een geboortefotograaf

Ik moet eerlijk bekennen dat ik eigenlijk nooit erg dol op kinderen ben geweest. Ik vond het (en vind het vaak nog steeds) kleine drammertjes, onaangepaste snotaapjes en oh, wat kunnen die kleine ettertjes gillen, krijsen en schreeuwen.

Als me werd gevraagd of ik ooit kinderen wilde, dan zei ik altijd: ‘Zodra ze op batterijen en met afstandsbediening worden geleverd, ga ik er wellicht eens over nadenken’. Tot na mijn dertigste heb ik geen seconde overwogen om de stap naar het moederschap te maken. Ik kan me zo voorstellen, dat wanneer je het voorgaande leest, je nu ernstig twijfelt of je nog steeds op de website van een geboortefotografe zit. Maar jawel, je zit nog goed.

Vanaf mijn 34-ste kreeg ik steeds meer van die spontane ‘Ah, wat een poepie’ momentjes, waarvan ik in eerste instantie best schrok. Zou het dan toch kloppen van die biologische klok en betekende dit dan dat alle vrouwen (inclusief ik) uiteindelijk worden bevangen door het ik-wil-een-kind-en-wel-nu virus?

“Met jou wil ik wel een kindje.”

Op mijn 35ste begon ik met de drie-jarige opleiding van het ITIP (School voor leven en werk), een opleiding die ik waardeer als het ‘mooiste cadeau aan jezelf’. Ik kan niet zeggen waar je precies voor wordt opgeleid en ik kan ook niet uitleggen (zonder dat het zweverig klinkt) wat je tijdens de opleiding precies leert. Wat ik wel kan zeggen is dat er diep van binnen iets gebeurt, iets verandert. Net alsof je diepste puzzelstukjes worden gehusseld en opnieuw worden gelegd, en nu op een manier waarop ze veel beter in elkaar passen. In de loop van de opleiding veranderde ik, werd ik opener, zachter en ook vrolijker. Running awayIn het tweede jaar van de opleiding leerde ik Marco kennen en al snel wist ik dat ik samen met hem een kindje wilde. Ik heb ‘m dat niet meteen verteld. Ik vond het toch een tikkeltje vreemd om dit tijdens de tweede date al ter sprake te brengen. Gekheid natuurlijk, maar het onderwerp kwam toch al vrij snel ter sprake en mijn hart maakte een vreugdedansje toen Marco zei dat hij ook graag een kindje met mij wilde. Joehoe.

De anticonceptiepil ging al snel de vuilnisbak in en als echte controlfreak las ik me helemaal suf over de snelste manier om zwanger te worden. Ik sloeg kilo’s ovulatietesten in en binnen een maand had ik al 4 thermometers, de een nog uitgebreider dan de ander. Nee, aan het toeval overlaten stond niet in mijn zwanger-woordenboek. Na de derde ‘poging’ was het al raak. Misselijk was ik niet, ik had alleen een humeur om op te schieten en ik moest toch ook wel erg wennen aan het idee dat de komende 9 maanden mijn lichaam niet meer in het teken van mij zou staan, maar in het teken van het wondertje dat in mijn buik groeide. Ik was hier niet altijd even enthousiast over. Ondertussen bleef ik nog steeds heel veel lezen, hoewel ik er niet altijd even vrolijk van werd. Op hogere leeftijd liegt de kans op een miskraam er niet om: 1 op 5. Met 8 weken mochten we voor een eerste echo en ja hoor: een bolletje van 1,67 cm (armpjes en beentjes waren zelfs al zichtbaar) met een knipperlicht. Het hartje klopte dus en de eerste last viel van de schouders.

Met 10 weken mochten we voor de termijn echo en werd er bloed geprikt (voor de combinatietest). Ons kindje was inmiddels al flink gegroeid en het hartje klopte nog steeds heel mooi. Elke dag begon ik meer en meer te geloven/voelen dat ik echt zwanger was en dat ik over een aantal maanden een klein wondertje in mijn armen zou mogen houden. Met 12 weken kregen we nogmaals een echo. Er zou meteen een nekplooimeting (als onderdeel van de combinatietest) gedaan worden. Deze keer was echter anders. De echoscopiste was stiller dan de vorige keren en ze bleef maar in- en uitzoomen. Uiteindelijk zei ze dat haar was opgevallen dat de nekplooi niet helemaal goed leek aan te sluiten op het hoofdje. Ja, ik zag ook wel een aantal vlekken op de echo, maar als leek kan ik natuurlijk niet zien of dit goed of slecht was. Je kunt me van alles wijsmaken. Met gemengde gevoelens kwamen we thuis en nog geen uur later werd ik gebeld door de verloskundige. De uitslag van de combinatietest was binnen en die loog er niet om: een kans van 1 op 9 op het syndroom van Down, 1 op 8 op het syndroom van Edwards en 1 op 5 op het syndroom van Patau.

Ik kan niets meer uitbrengen. Binnen een aantal seconden vliegen mijn gedachten van doodsangst naar hoop en weer terug. Een dag later zitten we in het ziekenhuis. Tijdens de GUO (geavanceerd ultrageluidsonderzoek) kijkt de echoscopiste maar liefst 3 kwartier naar ons kindje. Inzoomen, uitzoomen, bovenaanzicht, zijaanzicht, 3d opname (slik, die komt binnen). Ik vraag haar het hemd van het lijf, maar ik merk dat ze niet teveel kan (mag?) zeggen. Na de echo mogen we weer plaatsnemen in de wachtkamer (ik wil hier weg!!!!) en enige tijd later worden we gehaald door de gynaecoloog. Er volgen wat formaliteiten voordat ik hem vraag: ‘Mogen we nog hoop hebben?’. Ik zie hem even nadenken over (het meest tactische) antwoord voordat hij zegt dat ‘het er echt niet goed uit ziet’.

“We hebben 6.999 mensen heel blij gemaakt.”

Een paar dagen later zitten we weer in het ziekenhuis, dit maal voor een vlokkentest. Er volgt wederom een echo en de gynaecoloog en de echoscopiste zoeken naar de beste manier om de vlokkentest af te nemen. Aangezien er een myoom van 5,5 cm in de weg ligt, lijkt dit een moeilijke opgaaf te worden. Als mijn blaas vol zou zitten, dan zou het misschien toch kunnen. Ik verbijt me wanneer ik in de wachtkamer het ene bekertje water na het andere naar binnen giet terwijl ik een ernstig zwaarlijvige, zwangere vrouw voorbij zie schuifelen (Waarom zij wel???)
Het lukt om de vlokkentest in 1 keer succesvol af te nemen en daarna mogen we weer een aantal dagen wachten (uitgerekend in deze periode vallen een aantal feestdagen, waardoor we nog langer moeten wachten). Patau syndroomDan belt de gynaecoloog: ‘…….. syndroom van Patau’. Geen idee wat hij precies zei, maar dat ene woord hoor ik nog steeds in mijn oren echoën: ‘Patau, Patau, Patau’. Net als bij het syndroom van Down, betekent dit dat er een chromosoom teveel is. Bij Down is dit in het 21ste chromosoom, bij het syndroom van Patau is dit het 13de. Het is een zeldzaam syndroom en komt op ongeveer 1 op de 7000 tot 12.000 kinderen voor. Die dag is het stil in huis. Allebei zijn we in gedachten verzonken en proberen we het nieuws wat te laten zakken. Op een gegeven moment kijkt Marco me aan en zegt: ‘We hebben in ieder geval 6.999 mensen heel blij gemaakt’.

“Botte pech”

Kindjes met het syndroom van Patau zijn niet levensvatbaar en we moeten een beslissing nemen over hoe we nu verder gaan. Daar hoef ik echter niet lang over na te denken en we besluiten om de zwangerschap met 14 weken door middel van een curettage te laten afbreken. Een aantal dagen later kan ik al – in een ander ziekenhuis – terecht. Er wordt nog een echo gemaakt en daarop zien we dat het hartje inmiddels niet meer klopt. Op een of andere naargeestige manier voelt dat toch als een opluchting. Er wordt bij ons beiden nog bloed afgenomen en een aantal weken na de curettage krijgen we bericht dat ons kindje niet de genetische vorm van syndroom van Patau had. Het was gewoon ‘botte pech’.

Op het moment dat ik dit zit te schrijven zijn we inmiddels een half jaar verder. Een half jaar van herstellen, verwerken en weer verder gaan. Ook een half jaar van beseffen dat het ontstaan van een nieuw leven echt een wonder is. Een prachtig wonder, dat helaas niet altijd tot volle bloei mag komen. Ondertussen heeft mijn schoonzus een prachtig kindje op deze aarde gezet. Ik was al verliefd op haar mooie buik en ik vond het fantastisch om deze vast te mogen leggen, maar toen ik mijn kleine neefje voor het eerst zag, was ik echt verkocht. Ik zocht contact met een collega die zwanger was en tijdens de zwangerschapsfotosessie gaf ik aan dat ik heel graag eens een geboorte wilde fotograferen. Op een mooie dinsdagmorgen in oktober (2014) werd ik ineens gebeld: ‘De weeën zijn begonnen’.

“De geboorte van een geboortefotograaf”

Ik sprong in de achtbaan en genoot van elke seconde. De rest is geschiedenis. Ja, dit is wat ik wil doen. Hier ligt mijn passie. En zo werd naast de prachtige dochter van mijn collega, ook een geboortefotograaf geboren….

CreaNostra - De geboorte van een geboortefotograaf

Wil je meer infomatie over een geboortereportage of geboortefotografie in het algemeen? Kijk dan verder op deze pagina.

 

3 antwoorden
  1. Loes
    Loes zegt:

    Heel fijn om te lezen dat het voor jou ook een bijzonder dag is geworden. Ik hoop echt dat je snel zelf aan de beurt bent, dan kan ik misschien mijn geheime passie – zwangerschapscursussen geven – een keer in de praktijk gaan brengen.

    Beantwoorden
    • Joanne
      Joanne zegt:

      Hey Loes, als het zover is kom ik graag bij jou op ‘cursus’. Hoe jij Dakota op de wereld hebt gezet, vond ik werkelijk fenomenaal. Hier neem ik graag een voorbeeld aan!

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *